Nova instrución sobre as solicitudes de protección internacional en España: que cambia desde o 12 de xuño de 2026

Desde o 12 de xuño de 2026 aplícase unha nova instrución do Ministerio do Interior sobre como se tramitan determinadas solicitudes de protección internacional en España. A instrución adapta a tramitación española aos novos regulamentos europeos do Pacto Europeo sobre Migración e Asilo.

Dito de forma sinxela: pedir asilo segue sendo un dereito, pero a Administración pode tramitar a solicitude por distintas vías, segundo onde se presente, como chegou a persoa a España e se cumpre ou non as condicións de entrada.

Que é a protección internacional?

A protección internacional é a axuda legal que pode solicitar unha persoa estranxeira cando non pode volver ao seu país porque alí pode sufrir persecución, violencia grave, ameazas, guerra ou outros danos importantes.

A protección internacional pode adoptar distintas formas, como o dereito de asilo ou a protección subsidiaria.

Un exemplo sinxelo: se unha persoa foxe do seu país porque a súa vida, liberdade ou seguridade están en perigo, pode pedir que España estude o seu caso e decida se necesita protección.

Que fai esta nova instrución?

A instrución non crea unha nova autorización de residencia. Tampouco elimina o dereito a solicitar protección internacional.

O que fai é explicar como debe tramitar a Administración española as solicitudes de protección internacional cando xa son aplicables os novos regulamentos europeos.

Estes regulamentos buscan que os países da Unión Europea teñan procedementos máis semellantes entre si e que algunhas solicitudes se resolvan máis rapidamente.

A instrución di que as solicitudes poderán tramitarse principalmente por tres vías:

  1. Procedemento fronteirizo de asilo.
  2. Procedemento acelerado de exame.
  3. Procedemento de exame ordinario.

Ademais, pode existir un procedemento para decidir que país da Unión Europea é responsable de estudar a solicitude.

Que é o procedemento fronteirizo de asilo?

O procedemento fronteirizo de asilo é unha forma de tramitar a solicitude cando a persoa pide protección internacional nunha situación relacionada coa entrada en España.

Isto non significa que a persoa non poida solicitar protección. Si pode solicitala. Pero a súa solicitude estúdase mediante un procedemento especial e con prazos máis curtos.

Segundo a instrución, este procedemento pode aplicarse cando a persoa:

  • solicita protección internacional nun posto fronteirizo;
  • foi interceptada despois de cruzar unha fronteira exterior sen autorización;
  • chega a España despois dunha operación de busca e salvamento;
  • ou chega mediante unha recolocación desde outro Estado membro, se se cumpren as condicións previstas.

Ademais, para aplicar este procedemento, a persoa non debe contar con autorización de entrada e non debe cumprir as condicións ordinarias de entrada no espazo Schengen.

Explicado de forma moi sinxela: é como se a Administración dixese: «Primeiro imos estudar a túa solicitude antes de decidir se podes entrar formalmente no territorio».

Ten a persoa dereito a un avogado?

Si.

A instrución establece que a asistencia xurídica é obrigatoria no procedemento fronteirizo. Esta asistencia debe cubrir a formalización da solicitude e toda a tramitación administrativa.

Ademais, a lexislación española garante o acceso á asistencia xurídica gratuíta.

Isto é moi importante. Unha persoa que pide protección internacional na fronteira non debería afrontar soa o procedemento. Debe recibir orientación xurídica adecuada desde o inicio.

Pode intervir ACNUR?

Si, pero cunha condición importante: debe existir o consentimento previo da persoa solicitante.

Se a persoa o acepta, ACNUR pode acceder á solicitude de protección internacional e ser oído antes de que se dite unha resolución de inadmisión ou denegación.

Isto pode ser relevante en casos especialmente delicados, porque ACNUR é o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados e ten un papel especializado en materia de protección internacional.

Canto pode tardar o procedemento fronteirizo?

A instrución indica que, ao principio, a Administración tentará examinar se existe algunha causa de inadmisión ou de denegación rápida. Nestes casos, procurarase resolver e notificar nun prazo de catro días naturais, aínda que pode haber unha ampliación nos termos previstos legalmente.

Se non é posible resolver nese prazo, a solicitude pode continuar dentro do procedemento fronteirizo ata a súa resolución.

O prazo máximo do procedemento fronteirizo é de 12 semanas, incluído o posible recurso contencioso-administrativo.

A Administración tentará resolver a parte administrativa no prazo máis breve posible, preferiblemente dentro das primeiras seis semanas desde o rexistro da solicitude.

Que pasa se pasan seis semanas e non hai resposta?

Este punto é importante.

A instrución di que se pasan seis semanas sen resolución nin notificación, iso non significa automaticamente que a persoa pase ao procedemento ordinario ou acelerado. Tampouco significa que quede autorizada para entrar en territorio español.

É dicir, o simple paso do tempo non cambia por si só o tipo de procedemento nin concede automaticamente a entrada.

A Administración deberá seguir tramitando e resolver canto antes, sen esgotar o prazo máximo de 12 semanas cando non sexa necesario.

Que pasa se a solicitude non debe seguir o procedemento fronteirizo?

Non todas as solicitudes de protección internacional se tramitan mediante o procedemento fronteirizo.

Se a solicitude non encaixa nese procedemento, deberá tramitarse mediante o procedemento de exame acelerado ou mediante o procedemento de exame ordinario, segundo corresponda.

Tamén pode ocorrer que unha solicitude comece no procedemento fronteirizo, pero despois se detecte que non debía seguir esa vía. Nese caso, poderá pasar ao procedemento que corresponda.

A idea básica é esta: cada solicitude debe seguir a vía legal adecuada, segundo as circunstancias concretas da persoa.

Que ocorre coas solicitudes presentadas nun CIE?

A instrución tamén fala das solicitudes presentadas nos Centros de Internamento de Estranxeiros.

Nestes casos, a solicitude tramitarase conforme ao procedemento que corresponda: fronteirizo, acelerado ou ordinario. A Administración deberá aplicar os regulamentos europeos e, cando sexa compatible, a normativa española.

Isto significa que unha persoa internada nun CIE tamén pode solicitar protección internacional e o seu caso debe ser estudado.

Desde cando se aplica esta instrución?

A instrución aplícase desde o 12 de xuño de 2026.

Por tanto, as persoas que soliciten protección internacional a partir desa data, ou cuxos procedementos estean afectados por esta nova regulación, deben ter en conta estes novos criterios de tramitación.

Que significa isto para unha persoa migrante?

En palabras sinxelas, esta instrución significa catro cousas:

Primeiro, segue sendo posible solicitar protección internacional. Ninguén debería entender esta instrución como unha prohibición de pedir asilo.

Segundo, o procedemento pode ser máis rápido, especialmente se a solicitude se presenta na fronteira ou nunha situación vinculada á entrada en España.

Terceiro, é moi importante recibir asesoramento xurídico desde o inicio, porque os prazos poden ser moi curtos e unha explicación incorrecta do caso pode prexudicar a solicitude.

Cuarto, cada caso debe analizarse individualmente. Non é o mesmo unha persoa que pide protección na fronteira, unha persoa que xa está dentro de España, unha persoa nun CIE ou unha persoa que chegou tras unha operación de rescate.

Preguntas frecuentes

Esta instrución elimina o dereito a pedir asilo?

Non. A instrución regula como se tramitan as solicitudes, pero non elimina o dereito a solicitar protección internacional.

Todas as solicitudes de asilo seguirán o procedemento fronteirizo?

Non. Só as que cumpran determinadas condicións. As outras solicitudes seguirán o procedemento acelerado ou o procedemento ordinario.

Podo ter un avogado?

Si. No procedemento fronteirizo, a asistencia xurídica é preceptiva e debe cubrir a solicitude e a tramitación administrativa.

O procedemento fronteirizo resólvese sempre en catro días?

Non necesariamente. A instrución di que se procurará resolver en catro días determinados supostos iniciais, pero se non é posible, a solicitude pode continuar dentro do procedemento aplicable.

Se pasan seis semanas, podo entrar automaticamente en España?

Non. A instrución aclara que a falta de resolución en seis semanas non supón automaticamente unha autorización de entrada nin un cambio de procedemento.

Esta instrución tamén se aplica en Galicia?

Si. É unha instrución estatal, polo que afecta á tramitación das solicitudes de protección internacional en toda España, tamén en Galicia.

Recomendación de SenValos

Se estás pensando en solicitar protección internacional, ou se xa a solicitaches e tes dúbidas sobre o teu procedemento, é recomendable recibir orientación especializada antes de tomar decisións importantes.

En SenValos traballamos desde Galicia acompañando a persoas migrantes en procesos de estranxeiría, protección internacional, regularización e inclusión sociolaboral. Cada caso ten detalles propios e convén revisalo con calma para evitar erros, especialmente cando existen prazos curtos ou procedementos acelerados.

Regularización extraordinaria 2026: SenValos acompaña a 496 persoas e xa contabiliza 247 admisións a trámite

A regularización extraordinaria de persoas migrantes desenvolvida en España entre o 16 de abril e o 30 de xuño de 2026 supuxo un dos procesos administrativos e sociais máis importantes dos últimos anos. Durante este período, a ONGD SenValos acompañou a 496 persoas para que puidesen preparar, revisar e tramitar as súas solicitudes de regularización.

Na data de publicación deste balance, SenValos contabilizou 247 admisións a trámite, unha cifra equivalente ao 49,8 % das persoas atendidas.

Este resultado demostra a importancia do acompañamento realizado polas entidades sociais, pero tamén marca o comezo dunha nova fase. A admisión a trámite aínda non é a resolución definitiva do expediente. A partir de agora será necesario responder a requirimentos, achegar documentación, revisar notificacións e acompañar cada persoa ata a resolución e, cando corresponda, a obtención da súa Tarxeta de Identidade de Estranxeiro.

En que consistiu a regularización extraordinaria de 2026?

O Real decreto 316/2026 creou dúas vías extraordinarias dirixidas principalmente a:

  • persoas que se atopaban en España en situación administrativa irregular;
  • persoas solicitantes ou exsolicitantes de protección internacional;
  • familias con fillos e fillas menores;
  • persoas con vínculos laborais;
  • persoas en situacións acreditadas de vulnerabilidade.

Un dos requisitos fundamentais era atoparse en España antes do 1 de xaneiro de 2026 e acreditar, con carácter xeral, unha permanencia continuada mínima de cinco meses no momento de presentar a solicitude. O prazo de presentación rematou o 30 de xuño de 2026.

A comunicación do inicio da tramitación habilita provisionalmente as persoas solicitantes para residir e traballar, por conta allea ou propia, mentres se resolve o procedemento. Esta habilitación constitúe un dos principais efectos positivos da regularización, porque permite incorporarse legalmente ao mercado laboral sen ter que agardar pola resolución definitiva.

O balance de SenValos: 496 persoas acompañadas

A intervención de SenValos non se limitou a presentar formularios. Cada expediente esixiu analizar as circunstancias persoais e familiares, comprobar a vía axeitada e reunir documentación que, en moitos casos, procedía de distintos países.

Entre as actuacións desenvolvidas atópanse:

  • información e orientación xurídica;
  • comprobación dos requisitos de acceso;
  • revisión de pasaportes e documentos de identidade;
  • recollida de probas de permanencia en España;
  • tramitación de antecedentes penais;
  • acreditación de unidades familiares;
  • preparación de solicitudes para menores;
  • elaboración e revisión de formularios;
  • presentación electrónica ou presencial;
  • seguimento de notificacións;
  • resposta a requirimentos;
  • coordinación con administracións, empresas e servizos sociais.

As 247 admisións a trámite contabilizadas ata hoxe representan un resultado relevante, pero deben interpretarse correctamente.

Unha admisión a trámite significa que a Administración iniciou formalmente o estudo da solicitude. Aínda non equivale a unha concesión definitiva. Do mesmo xeito, as restantes persoas atendidas non deben considerarse automaticamente denegadas: parte dos expedientes pode seguir pendente de revisión, notificación, emenda ou incorporación ao sistema de seguimento.

Cal é o perfil das persoas atendidas?

A partir do perfil observado na base de seguimento e da súa extrapolación ao total de 496 persoas, a intervención de SenValos tería chegado aproximadamente a:

  • 261 mulleres;
  • 235 homes;
  • 88 nenos, nenas e adolescentes;
  • 383 persoas de entre 18 e 64 anos;
  • 431 persoas procedentes de América Latina e o Caribe.

A maioría das persoas atendidas atópase en idade laboral. Tamén existe unha presenza significativa de familias con menores, para as que a regularización supón unha maior estabilidade administrativa, educativa e residencial.

Unha intervención conectada cun proceso de alcance estatal

A actuación de SenValos desenvolveuse dentro dun proceso extraordinario de gran magnitude.

Segundo os datos publicados polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións o 2 de xullo de 2026, rexistráronse en España 1.174.978 solicitudes, das cales 609.737 xa foran tramitadas ao rematar o prazo. O 79,6 % correspondía ao arraigo extraordinario e o 20,4 % á vía vinculada coa protección internacional.

O Ministerio tamén indicou que:

  • seis de cada dez solicitantes tiñan menos de 34 anos;
  • o 83,2 % das solicitudes presentouse por vía telemática;
  • case 200.000 solicitudes foron atendidas presencialmente;
  • o 30 de xuño rexistráranse 159.097 afiliacións á Seguridade Social relacionadas co proceso.

Estes datos mostran que a regularización non foi unicamente un procedemento de estranxeiría. Tamén funcionou como unha política de incorporación social, laboral e económica.

Que beneficios achega a regularización á sociedade?

1. Reduce a economía somerxida

Cando unha persoa pode residir e traballar legalmente, aumenta a súa capacidade para asinar contratos, darse de alta na Seguridade Social e exercer os seus dereitos laborais.

Isto beneficia a persoa traballadora, pero tamén as empresas e o conxunto da economía. Un mercado laboral máis transparente reduce a competencia desleal, favorece o cumprimento dos convenios colectivos e aumenta as cotizacións sociais e os ingresos tributarios.

O propio Real decreto 316/2026 sinala que a incorporación ao sistema administrativo e económico fortalece a Seguridade Social, mellora a recadación e axuda a previr a explotación laboral.

2. Protexe fronte á explotación laboral

A irregularidade administrativa aumenta o risco de aceptar traballos sen contrato, salarios inferiores aos establecidos, xornadas abusivas ou condicións inseguras.

A autorización para traballar permite reclamar dereitos con maior seguridade, cambiar de emprego e acceder aos mecanismos ordinarios de protección laboral.

Regularizar non significa unicamente entregar unha documentación. Significa reducir a dependencia, o medo e a posibilidade de abuso.

3. Facilita a contratación que necesitan moitas empresas

Numerosos sectores económicos teñen dificultades para atopar persoal. A regularización permite que persoas que xa viven en España, teñen experiencia e forman parte das nosas comunidades poidan incorporarse legalmente a eses postos.

Esta medida pode beneficiar especialmente sectores como:

  • coidados e atención domiciliaria;
  • hostalaría;
  • construción;
  • limpeza;
  • agricultura e pesca;
  • loxística;
  • comercio;
  • industria;
  • servizos persoais.

A migración ten, ademais, unha relevancia demográfica crecente nun país marcado polo envellecemento e o crecemento vexetativo negativo. A norma recoñece expresamente que a incorporación de poboación en idade laboral contribúe a cubrir necesidades produtivas e a soster o sistema de benestar.

4. Achega estabilidade ás familias

Unha autorización de residencia mellora a seguridade das familias e facilita a súa relación cotiá coas administracións, os centros educativos, as empresas e as entidades financeiras.

No caso das persoas menores, o proceso extraordinario incorporou medidas específicas e permitiu tramitar determinadas autorizacións de forma simultánea coas dos seus proxenitores. A regulación reforzou expresamente a protección da infancia e o interese superior da persoa menor.

5. Favorece a cohesión social

A irregularidade administrativa xera exclusión, invisibilidade e desconfianza. A regularización permite que as persoas participen de forma máis estable na vida comunitaria e asuman dereitos e obrigas en condicións de maior igualdade.

As persoas regularizadas xa vivían nos nosos municipios, consumían nos comercios, levaban os seus fillos e fillas ao colexio, utilizaban o transporte público e formaban parte de asociacións e redes veciñais.

Recoñecer administrativamente esa realidade contribúe a construír comunidades máis cohesionadas e seguras.

Os retos que comezan despois de presentar a solicitude

A finalización do prazo de presentación non significa que o traballo rematase. Para SenValos, comeza agora unha fase complexa de seguimento.

Seguimento das admisións a trámite

As 247 persoas con admisión a trámite necesitan coñecer con claridade:

  • que dereitos provisionais teñen;
  • como acreditar a autorización para traballar;
  • como consultar o seu expediente;
  • como recibir as notificacións;
  • que facer ante un requirimento;
  • que documentación deben conservar;
  • cando deben solicitar a TIE despois dunha resolución favorable.

Resposta a requirimentos

Moitos expedientes poden recibir requirimentos relacionados con:

  • pasaportes completos;
  • antecedentes penais;
  • apostilas ou legalizacións;
  • probas de permanencia;
  • empadroamento;
  • documentación familiar;
  • informes de vulnerabilidade;
  • contratos ou acreditación da vontade de traballar;
  • documentación de persoas menores.

Responder dentro do prazo será determinante para evitar arquivamentos ou denegacións.

Acceso a un emprego digno

A autorización para traballar non garante automaticamente que a persoa atope un emprego estable.

Será necesario reforzar:

  • a orientación laboral;
  • a intermediación con empresas;
  • a formación profesional;
  • o recoñecemento de competencias;
  • a homologación de estudos;
  • a prevención da explotación;
  • o acompañamento durante as primeiras contratacións.

Vivenda, educación e participación comunitaria

A integración non se completa cunha tarxeta de residencia. Tamén require:

  • acceso a unha vivenda axeitada;
  • escolarización estable;
  • aprendizaxe do castelán e do galego;
  • atención sanitaria;
  • acceso aos servizos sociais;
  • conciliación familiar;
  • participación na comunidade.

Que ocorre coas persoas que chegaron a España durante 2026?

Un dos principais retos pendentes é a situación das persoas que chegaron a España despois do 1 de xaneiro de 2026.

Estas persoas non puideron acollerse á regularización extraordinaria porque non cumprían o requisito temporal establecido pola norma. Non quedaron fóra por falta de vontade de integración, senón porque a súa chegada se produciu despois da data de corte.

Para moitas delas, o acceso a unha autorización dependerá das vías ordinarias previstas na normativa de estranxeiría.

Con carácter xeral, a maioría das modalidades de arraigo esixen acreditar unha permanencia continuada mínima de dous anos en España, salvo excepcións como o arraigo familiar.

Isto pode provocar que as persoas recén chegadas pasen un período prolongado con dificultades para:

  • traballar legalmente;
  • alugar unha vivenda;
  • abrir determinadas relacións bancarias;
  • acceder a formación;
  • acreditar ingresos;
  • exercer os seus dereitos laborais;
  • construír un itinerario estable de integración.

Como acompañar as persoas que non puideron acollerse

O reto das entidades sociais e das administracións será evitar que estas persoas queden abandonadas durante os próximos anos.

Entre as medidas necesarias atópanse:

Información xurídica desde o primeiro momento

Cada persoa debe coñecer que vías poden corresponderlle segundo a súa situación:

  • distintas modalidades de arraigo;
  • residencia como familiar dunha persoa española;
  • autorizacións de estudos ou formación;
  • procedementos para menores;
  • razóns humanitarias;
  • protección internacional cando exista unha necesidade real de protección;
  • contratación en orixe nos supostos previstos legalmente.

Conservación das probas de permanencia

As persoas recén chegadas deben conservar documentación fiable que permita acreditar a súa estancia en España:

  • empadroamento;
  • informes médicos;
  • matrículas e certificados formativos;
  • documentación escolar;
  • contratos de alugueiro;
  • facturas;
  • xustificantes de envíos e trámites administrativos;
  • certificados emitidos por entidades.

Esta documentación pode resultar fundamental en futuros procedementos.

Empadroamento e acceso a dereitos básicos

O empadroamento é esencial para acreditar a residencia efectiva e facilitar o acceso aos servizos municipais, sanitarios, educativos e sociais.

As administracións locais deben evitar barreiras indebidas e garantir que as persoas poidan empadroarse conforme á normativa, mesmo cando non dispoñan dunha vivenda en propiedade ou dun contrato de alugueiro ordinario.

Itinerarios de formación e inserción

O tempo anterior a unha posible regularización non debería converterse nun período de inactividade.

É necesario facilitar:

  • aprendizaxe de idiomas;
  • formación profesional;
  • acreditación de competencias;
  • orientación laboral;
  • participación comunitaria;
  • apoio emocional;
  • coñecemento de dereitos e deberes.

A regularización é un punto de partida

O balance inicial de SenValos é positivo: 496 persoas acompañadas e 247 admisións a trámite contabilizadas.

Detrás de cada cifra hai persoas e familias que tiveron que reunir documentos, superar barreiras dixitais, solicitar certificados nos seus países, acreditar a súa permanencia e explicar circunstancias persoais complexas.

A regularización extraordinaria abriu unha oportunidade para transformar situacións de invisibilidade en proxectos de vida estables. Tamén demostrou que as entidades sociais desempeñan un papel esencial para achegar os procedementos administrativos a quen atopa maiores dificultades.

Pero o reto non remata aquí.

Agora debemos conseguir que as solicitudes admitidas cheguen a unha resolución favorable, que as persoas poidan acceder a empregos dignos e que as familias atopen estabilidade. Ao mesmo tempo, é imprescindible acompañar as persoas que chegaron durante 2026 e non puideron acceder ao proceso extraordinario.

Unha política de integración eficaz non pode limitarse a unha medida puntual. Necesita vías accesibles, información clara, administracións coordinadas e recursos estables para evitar que novas persoas queden atrapadas durante anos na irregularidade.

SenValos continuará acompañando

SenValos continuará traballando para:

  • facer seguimento dos expedientes presentados;
  • responder aos requirimentos de Estranxeiría;
  • informar sobre admisións e resolucións;
  • acompañar na obtención da TIE;
  • facilitar a inserción laboral;
  • apoiar as familias con menores;
  • orientar as persoas que non puideron acollerse á regularización;
  • promover unha sociedade de acollida baseada nos dereitos, a convivencia e a igualdade de oportunidades.

A integración beneficia as persoas migrantes, pero tamén fortalece os nosos barrios, empresas, servizos públicos e comunidades.

Regularizar é recoñecer unha realidade que xa existe e convertela nunha oportunidade para toda a sociedade.

Preguntas frecuentes sobre a regularización extraordinaria

Unha admisión a trámite significa que a residencia está concedida?

Non. A admisión significa que a Administración iniciou a tramitación formal do expediente. A concesión producirase mediante unha resolución posterior.

Pódese traballar coa admisión a trámite?

Nos procedementos extraordinarios regulados polas disposicións adicionais vixésima e vixésimo primeira, a comunicación do inicio da tramitación incorpora unha habilitación provisional para residir e traballar mentres se resolve a solicitude.

As persoas que chegaron en 2026 podían solicitar esta regularización?

Non, porque un dos requisitos era atoparse en España antes do 1 de xaneiro de 2026.

Que poden facer as persoas que chegaron durante 2026?

Deben estudar as vías ordinarias de residencia aplicables ao seu caso. Para a maioría das modalidades de arraigo esíxese unha permanencia continuada de dous anos, aínda que existen procedementos con regras diferentes e excepcións.

SenValos seguirá atendendo despois do peche do prazo?

Si. O seguimento de expedientes, a resposta aos requirimentos, a integración sociolaboral e a orientación das persoas que non puideron acceder ao proceso son agora prioridades fundamentais.

A autorización provisional de traballo da regularización non caduca aos tres meses

Unha das dúbidas máis frecuentes entre as empresas que contrataron persoas participantes na regularización extraordinaria de 2026 é canto dura a súa autorización provisional para traballar.

A resposta é clara:

A autorización provisional non caduca automaticamente ao transcorrer tres meses. Mantense vixente ata que a Administración notifique unha resolución expresa sobre a solicitude.

Así o aclarou a Dirección Xeral de Xestión Migratoria nun criterio interpretativo asinado o 22 de xullo de 2026, relativo ás habilitacións provisionais previstas nas disposicións adicionais vixésima e vixésimo primeira do Regulamento de estranxeiría.

Esta aclaración é especialmente importante para empresas, asesorías laborais e persoas empregadoras, xa que evita que se produzan baixas, suspensións de contratos ou perdas de oportunidades laborais por unha interpretación incorrecta do prazo administrativo de tres meses.

Que é a autorización provisional de residencia e traballo?

As persoas que presentaron determinadas solicitudes dentro do proceso de regularización extraordinaria poden recibir unha comunicación de inicio do procedemento.

Desde que se recibe esa comunicación, a persoa queda provisionalmente habilitada para:

  • Residir legalmente en España.
  • Traballar por conta allea.
  • Traballar por conta propia.

Esta habilitación provisional permite que unha empresa poida contratar a persoa e darlle de alta na Seguridade Social mentres a Administración estuda e resolve definitivamente o seu expediente.

É importante sinalar que a presentación da solicitude, por si soa, non sempre implica que a persoa xa estea autorizada para traballar. O documento fundamental é a comunicación administrativa que confirma o inicio da tramitación e recoñece expresamente a habilitación provisional.

Por que existía a dúbida sobre o prazo de tres meses?

A Lei orgánica 4/2000 establece, con carácter xeral, un prazo máximo de tres meses para resolver e notificar as solicitudes de autorización en materia de estranxeiría.

Cando transcorre ese prazo sen que exista unha resolución expresa, a solicitude pode entenderse desestimada por silencio administrativo.

Isto levou algunhas empresas e asesorías a interpretar que, ao cumprirse os tres meses:

  • A autorización provisional deixaba de estar vixente.
  • A persoa traballadora debía causar baixa na Seguridade Social.
  • O contrato de traballo non podía continuar.
  • A empresa podía ter problemas se mantiña a contratación.

O criterio da Dirección Xeral de Xestión Migratoria aclara que esa interpretación non é correcta.

O silencio administrativo non extingue o permiso provisional

O silencio administrativo negativo non equivale a unha resolución expresa de denegación.

A súa función é permitir que a persoa interesada presente o recurso administrativo ou xudicial que corresponda fronte á falta de resposta da Administración.

Polo tanto, o silencio administrativo é unha figura procesual que permite recorrer, pero non produce automaticamente todos os efectos dunha resolución denegatoria expresa.

Ademais, aínda que transcorresen os tres meses, a Administración segue tendo a obriga de ditar e notificar unha resolución expresa.

O criterio de Xestión Migratoria conclúe que o vencemento do prazo máximo para resolver non determina a perda da habilitación provisional. Esta continúa vixente mentres non se notifique unha resolución expresa.

Canto dura entón a autorización provisional de traballo?

A súa duración non está necesariamente limitada a tres meses.

A autorización provisional mantense:

Desde a comunicación de inicio do procedemento ata a notificación da resolución expresa que poña fin ao expediente.

Na práctica, poden darse dous resultados.

Resolución favorable

Cando a Administración concede a solicitude, a habilitación provisional dá paso á autorización definitiva de residencia e traballo.

A persoa traballadora poderá continuar coa súa actividade laboral conforme ás condicións da autorización concedida.

Resolución expresa denegatoria

Cando se notifica unha resolución expresa desfavorable, pérdese a habilitación provisional.

Polo tanto, é a denegación expresa notificada, e non o simple transcurso de tres meses, a que provoca a perda automática da autorización provisional.

Resumo para empresas e persoas empregadoras

Situación do expedientePode continuar traballando?
Recibiu a comunicación de inicio e aínda non transcorreron tres mesesSi
Recibiu a comunicación de inicio e transcorreron máis de tres mesesSi
Transcorreron tres meses sen resolución expresaSi, mentres non se notifique unha denegación expresa
O expediente segue aparecendo en tramitaciónSi, se previamente se recoñeceu a habilitación provisional
Notificouse unha resolución favorableSi, coa autorización definitiva concedida
Notificouse unha resolución expresa denegatoriaA habilitación provisional perde a súa vixencia
Só se presentou a solicitude, pero non se recibiu a comunicación de inicioAínda non consta recoñecida a habilitación provisional

Pode a empresa manter o contrato despois dos tres meses?

Si.

Cando a persoa traballadora recibiu a comunicación que recoñece a súa habilitación provisional e aínda non existe unha resolución expresa denegatoria, pode continuar desenvolvendo a súa actividade laboral con normalidade.

A empresa non debería tramitar unha baixa na Seguridade Social, suspender o contrato ou finalizar a relación laboral unicamente porque transcorreron tres meses desde a solicitude ou desde o inicio do procedemento.

O propio criterio sinala expresamente que as persoas que xa recibisen a comunicación de inicio poderán continuar traballando con normalidade mentres non se dite unha resolución expresa denegatoria.

Que documentación debería conservar a empresa?

Para dispor dunha trazabilidade documental axeitada, recoméndase que a empresa conserve:

  1. Unha copia da comunicación de inicio do procedemento.
  2. O documento no que conste que a persoa está provisionalmente habilitada para residir e traballar.
  3. Unha copia do NIE, pasaporte ou documento identificativo da persoa traballadora.
  4. Os xustificantes relacionados coa alta e a afiliación na Seguridade Social.
  5. As comunicacións posteriores recibidas da Administración.
  6. Unha consulta actualizada do estado do expediente cando sexa necesario comprobar que non se notificou unha resolución denegatoria.

Estas comprobacións permiten acreditar que a contratación se realizou baseándose nunha habilitación administrativa vixente.

Que ocorre se a empresa recibe unha consulta da súa asesoría laboral?

Pode suceder que unha asesoría, xestoría ou departamento de recursos humanos considere que a autorización caducou porque transcorreron tres meses.

Nese caso, convén facilitar:

  • A comunicación de inicio do procedemento da persoa traballadora.
  • A documentación que recoñece a habilitación provisional.
  • O criterio interpretativo da Dirección Xeral de Xestión Migratoria do 22 de xullo de 2026.

A idea fundamental que debe trasladarse é que o silencio administrativo negativo non é unha denegación expresa e non extingue a habilitación provisional para traballar.

Persoas que aínda non recibiron a comunicación de inicio

O criterio tamén analiza a situación das persoas que presentaron a súa solicitude, pero aínda non recibiron a comunicación de inicio do procedemento.

Nestes casos, o transcurso de tres meses permite á persoa interesada presentar o correspondente recurso de alzada fronte ao silencio administrativo.

Non obstante, mentres non recibise a comunicación de inicio, non pode entenderse que xa dispoña da mesma habilitación provisional recoñecida a quen si recibiu ese documento.

A Administración mantén a súa obriga de tramitar o expediente e deberá comunicar posteriormente tanto o inicio do procedemento como a resolución definitiva, favorable ou desfavorable.

Preguntas frecuentes sobre a autorización provisional

A autorización provisional da regularización dura soamente tres meses?

Non. Os tres meses son o prazo xeral do que dispón a Administración para resolver, pero non constitúen a duración máxima da autorización provisional.

Pérdese o permiso de traballo cando se produce o silencio administrativo?

Non. O silencio administrativo permite presentar un recurso, pero non equivale a unha resolución expresa denegatoria nin extingue por si só a habilitación provisional.

Pode unha persoa continuar traballando despois de tres meses?

Si, sempre que recibise a comunicación de inicio que recoñece a súa habilitación provisional e non se lle notificase unha resolución expresa denegatoria.

Debe a empresa dar de baixa a persoa cando transcorran tres meses?

Non debería tramitarse unha baixa unicamente polo transcurso dos tres meses. A habilitación continúa vixente ata a resolución expresa.

É suficiente o xustificante de presentación da solicitude para contratar?

Non necesariamente. A empresa debe comprobar que a persoa recibiu a comunicación administrativa que recoñece o inicio do procedemento e a habilitación provisional para traballar.

Cando remata a autorización provisional?

Cando se notifica a resolución expresa. Se a resolución é favorable, a habilitación provisional é substituída pola autorización concedida. Se é denegatoria, pérdese a habilitación provisional.

Pode unha empresa contratar unha persoa con esta habilitación?

Si. A habilitación provisional permite traballar legalmente mentres permaneza vixente. A empresa debe conservar a documentación que acredita o seu recoñecemento.

Seguridade xurídica para as empresas

A aclaración publicada pola Dirección Xeral de Xestión Migratoria achega seguridade xurídica tanto ás persoas traballadoras como ás empresas.

A demora da Administración non pode provocar que unha persoa perda automaticamente o seu emprego nin que unha empresa teña que finalizar unha relación laboral que comezou legalmente.

En consecuencia, a mensaxe principal para as persoas empregadoras é a seguinte:

Se a persoa traballadora recibiu a comunicación que a habilita provisionalmente para traballar, pode continuar traballando despois dos tres meses mentres non se lle notifique unha resolución expresa denegatoria.

Asesoramento de SenValos para empresas

Desde a ONGD SenValos axudamos a empresas, asesorías e persoas empregadoras a resolver dúbidas relacionadas con:

  • Contratación de persoas estranxeiras.
  • Comprobación de autorizacións de residencia e traballo.
  • Documentación necesaria para formalizar unha contratación.
  • Situación dos expedientes de regularización extraordinaria.
  • Continuidade dos contratos mentres se tramitan as autorizacións.
  • Procedementos de estranxeiría vinculados ao emprego.

Antes de adoptar unha decisión laboral baseada na situación administrativa dunha persoa traballadora, recoméndase revisar a documentación concreta do expediente e comprobar se existe algunha resolución posterior.

Fonte oficial: Criterio interpretativo da Dirección Xeral de Xestión Migratoria relativo á vixencia da habilitación provisional prevista nas disposicións adicionais vixésima e vixésimo primeira do Regulamento da Lei orgánica 4/2000, asinado o 22 de xullo de 2026.

Ceuta ante unha emerxencia fronteiriza: que está a acontecer, por que sucede e que bulos debemos desmontar

Ceuta está a vivir unha situación excepcional. En poucas horas, decenas de miles de persoas cruzaron desde Marrocos, principalmente polo contorno do espigón e a praia do Tarajal. Moitas fixérono camiñando pola costa ou entrando no mar, con grave risco para as súas vidas.

As primeiras estimacións manexadas polas autoridades españolas falan de arredor de 49.000 entradas nun só día, aínda que se trata dunha cifra provisional que deberá revisarse cando rematen os labores de identificación e rexistro. Polo menos 19 persoas morreron no mar. A maioría das persoas chegadas parecen ser mozos marroquís, aínda que tamén hai mulleres, familias e menores de idade. A magnitude da chegada desbordou temporalmente a capacidade de acollida e actuación de Ceuta, unha cidade duns 85.000 habitantes.

Estamos, polo tanto, ante unha emerxencia fronteiriza, humanitaria e administrativa. Negar a súa gravidade sería irresponsable. Pero tamén o sería utilizala para presentar todas as persoas migrantes como delincuentes, invasoras ou ameazas.

Para comprender o que está a suceder debemos diferenciar tres cuestións: os feitos confirmados, as posibles causas e os rumores que están a circular.

Que aconteceu en Ceuta?

Durante os días anteriores ao 30 de xullo xa se producira un aumento importante das entradas a nado. A situación agravouse cando grandes grupos de persoas se concentraron no lado marroquí e atravesaron diferentes puntos do perímetro fronteirizo e do espigón do Tarajal.

As forzas de seguridade españolas quedaron axiña desbordadas. O Goberno mobilizou unidades do Exército de Terra para apoiar a Garda Civil, mentres España e Marrocos reforzaban a súa coordinación para recuperar o control da fronteira. Ao día seguinte, as autoridades marroquís despregaran máis efectivos e medios antidisturbios, reducindo considerablemente os cruces.

Por que aconteceu?

Por que aconteceu?

Non existe unha única explicación. As migracións son fenómenos complexos nos que coinciden factores económicos, sociais, políticos, xeográficos e persoais.

1. Un rumor sobre as devolucións na fronteira

O 8 de xullo, o Tribunal Supremo confirmou que o mecanismo excepcional coñecido como «rexeitamento na fronteira» ou «devolución en quente» non se pode aplicar ás persoas interceptadas en alta mar cando intentan chegar a nado a Ceuta ou Melilla.

A sentenza non recoñece un dereito a permanecer en España nin impide que se tramite unha devolución. O que establece é que esas persoas deben pasar polo procedemento administrativo ordinario, con identificación, asistencia xurídica e posibilidade de solicitar protección internacional cando proceda.

Segundo o Ministerio do Interior, redes dedicadas ao tráfico de persoas terían utilizado esta resolución de forma enganosa, difundindo a idea de que quen conseguise chegar a nado xa non podería ser devolto. Esa mensaxe, amplificada nas redes sociais e nas aplicacións de mensaxería, tería animado numerosos mozos a dirixirse cara á fronteira.

Unha sentenza que esixe garantías legais acabou transformada nunha mensaxe falsa: «se chegas a nado, quedas en España». Iso non é o que di a resolución xudicial.

2. A actuación de Marrocos na fronteira

Varios medios informaron de que, durante os momentos de maior afluencia, algúns puntos do lado marroquí quedaron sen unha vixilancia efectiva e determinados axentes retiráronse ante o avance das multitudes. Posteriormente, Marrocos volveu despregar efectivos, canóns de auga e outros medios para impedir novos cruces.

Este cambio repentino no control fronteirizo xerou sospeitas sobre unha posible utilización política da migración, como xa ocorreu durante a crise diplomática de maio de 2021.

O que si resulta evidente é que a cooperación de Marrocos é determinante. Cando o control fronteirizo funciona, os cruces diminúen. Cando se debilita ou desaparece, Ceuta queda exposta a unha presión difícilmente asumible.

O que si resulta evidente é que a cooperación de Marrocos é determinante. Cando o control fronteirizo funciona, os cruces diminúen. Cando se debilita ou desaparece, Ceuta queda exposta a unha presión difícilmente asumible.

3. Falta de expectativas entre a mocidade marroquí

As redes sociais poden explicar por que tantas persoas se mobilizaron ao mesmo tempo, pero non explican por que estaban dispostas a arriscar a vida.

Para unha parte da mocidade, Europa representa a posibilidade —real ou idealizada— de atopar emprego, axudar economicamente á súa familia ou construír un proxecto de vida. Esa expectativa non converte a viaxe en segura nin garante que vaian obter a residencia, pero axuda a comprender por que un rumor pode xerar unha mobilización tan rápida.

Para unha parte da mocidade, Europa representa a posibilidade —real ou idealizada— de atopar emprego, axudar economicamente á súa familia ou construír un proxecto de vida. Esa expectativa non converte a viaxe en segura nin garante que vaian obter a residencia, pero axuda a comprender por que un rumor pode xerar unha mobilización tan rápida.

4. A situación xeográfica de Ceuta

Ceuta é unha cidade española situada no norte de África e unha das poucas fronteiras terrestres entre a Unión Europea e o continente africano. Esa singularidade convértea nun lugar sometido periodicamente a unha forte presión migratoria.

As persoas que chegan non forman un grupo homoxéneo. Algunhas buscan oportunidades laborais; outras poden estar fuxindo de violencia, persecución ou situacións de explotación; algunhas son menores sen acompañamento familiar e outras foron captadas por redes que lles ofrecen información falsa.

Cada situación debe estudarse individualmente.

Os principais bulos e mensaxes xenófobas

As situacións de desorde e incerteza son especialmente propicias para a propagación de rumores. Algúns buscan xerar visitas e repercusión nas redes sociais. Outros pretenden converter un problema de xestión fronteiriza nun enfrontamento entre a poboación española e as persoas migrantes.

Bulo 1: «Isto é unha invasión organizada polos migrantes»

A chegada é extraordinariamente numerosa e supón un problema real de seguridade, acollida e xestión. Pero non estamos ante unha invasión militar nin ante un exército organizado.

Trátase principalmente de poboación civil que se desprazou aproveitando un colapso temporal dos controis fronteirizos. Utilizar o termo «invasión» presenta todas esas persoas como combatentes ou inimigos e facilita que se xustifique a violencia contra elas.

Recoñecer que existe unha emerxencia non esixe deshumanizar as persoas que participan nela.

Bulo 2: «Viñeron pola regularización extraordinaria de 2026»

É falso.

Relacionar ambas as cuestións pretende desacreditar unha medida dirixida a persoas que levaban meses ou anos vivindo e traballando en España, pero non ten fundamento xurídico.

Relacionar ambas as cuestións pretende desacreditar unha medida dirixida a persoas que levaban meses ou anos vivindo e traballando en España, pero non ten fundamento xurídico.

Bulo 3: «O Tribunal Supremo prohibiu devolver a calquera migrante»

Tamén é falso.

O Supremo limitou unha modalidade concreta de devolución inmediata: o rexeitamento na fronteira das persoas que son interceptadas no mar cando intentan entrar a nado.

Iso non impide iniciar procedementos de devolución conforme á Lei de Estranxeiría. Tampouco impide comprobar a identidade da persoa, determinar se é menor, estudar unha eventual solicitude de asilo ou executar o seu retorno cando legalmente corresponda.

A sentenza non concede residencia automática. Esixe que a Administración cumpra o procedemento e respecte as garantías legais.

Bulo 4: «Todos recibirán papeis e axudas económicas»

Entrar irregularmente en Ceuta non concede automaticamente unha autorización de residencia, un permiso de traballo nin unha prestación económica permanente.

As persoas adultas deben ser identificadas e a súa situación administrativa examinada. Algunhas poderán solicitar protección internacional; outras serán obxecto de procedementos de devolución; e as persoas especialmente vulnerables poderán recibir atención humanitaria temporal.

O Programa estatal de Atención Humanitaria ofrece aloxamento, alimentación, atención sanitaria básica, roupa, orientación xurídica e apoio psicolóxico a persoas vulnerables que carecen de recursos. Non é un salario nin unha paga concedida a calquera persoa estranxeira polo simple feito de chegar a España.

Atender unha persoa que chega mollada, ferida ou famenta non é un privilexio. É unha actuación humanitaria básica.

Bulo 5: «Son delincuentes e veñen cometer delitos»

A responsabilidade penal é individual. Se unha persoa comete un roubo, unha agresión ou calquera outro delito, debe ser investigada e, se procede, sancionada.

Pero un incidente protagonizado por unha persoa non converte en delincuentes a decenas de miles. A nacionalidade, a cor da pel ou a situación administrativa non permiten determinar quen cometerá un delito.

Tamén sería irresponsable negar que unha concentración de miles de persoas sen aloxamento, comida nin información pode provocar problemas de convivencia ou seguridade. Precisamente por iso é necesario organizar rapidamente a acollida, evitar que as persoas queden abandonadas na rúa e manter unha presenza axeitada dos servizos públicos.

A seguridade protéxese mediante organización, recursos e aplicación da lei, non mediante acusacións colectivas.

Bulo 6: «Ceuta e a súa poboación teñen que asumir soas o problema»

Ceuta é a porta de entrada, pero a fronteira que está a xestionar é tamén a fronteira exterior de España e da Unión Europea.

A solidariedade territorial non é opcional. O novo marco europeo de migración e asilo establece que os Estados e territorios sometidos a unha presión extraordinaria non deben afrontar sós estas situacións.

Trasladar persoas a recursos adecuados da península, repartir a atención dos menores entre diferentes comunidades e financiar os dispositivos de emerxencia non significa ignorar as preocupacións da poboación ceutí. Significa responder a elas.

Que medidas deberían adoptarse?

Recuperar o control da fronteira sen poñer vidas en perigo

Recuperar o control da fronteira sen poñer vidas en perigo

España e Marrocos deben manter unha coordinación permanente para evitar novos cruces masivos. O reforzo do control fronteirizo debe ir acompañado de equipos de salvamento marítimo e protocolos que impidan máis mortes.

Unha fronteira controlada non é unha fronteira na que se permite que as persoas afoguen.

Rexistrar e identificar individualmente as persoas

É necesario saber quen entrou, detectar menores de idade, localizar familias, identificar posibles vítimas de trata e comprobar quen precisa protección internacional.

As devolucións colectivas, sen identificación nin posibilidade de alegar circunstancias persoais, ademais de seren xuridicamente problemáticas, poden provocar que menores, refuxiados ou vítimas de explotación sexan entregados a situacións de perigo.

Reforzar a acollida e desconxestionar Ceuta

A permanencia de miles de persoas en rúas, parques ou instalacións improvisadas incrementa tanto o sufrimento humano como os problemas de convivencia.

Deben habilitarse recursos temporais dignos e organizar traslados ordenados cara a outros centros cando resulte legalmente posible. Os menores non acompañados necesitan protección específica e non poden recibir o mesmo tratamento administrativo que as persoas adultas.

Informar con rapidez e en varias linguas

A desinformación desempeñou un papel relevante nesta crise. España, Marrocos e a Unión Europea deben difundir mensaxes claras en árabe, francés, castelán e outras linguas utilizadas na rexión.

É necesario explicar que cruzar irregularmente non garante a residencia, que a sentenza do Supremo non impide as devolucións e que intentar rodear o espigón a nado pode resultar mortal.

Investigar as redes que difundiron información falsa

Debe investigarse quen organizou os grupos de mensaxería, quen difundiu instrucións e quen puido obter beneficios económicos do movemento de persoas.

Tamén debe aclararse de forma transparente se existiu unha decisión política de relaxar o control fronteirizo. As sospeitas non poden substituír unha investigación, pero tampouco deben ser ignoradas.

Crear vías legais e acordos de mobilidade

Mentres a única opción visible para moitos mozos sexa saltar un valado ou entrar no mar, as redes seguirán tendo capacidade para captar persoas.

España e Marrocos poden ampliar programas de contratación en orixe, formación profesional, mobilidade xuvenil, estudos e traballo temporal. Estas vías deben ser controladas e axustadas ás necesidades laborais, pero ofrecen unha alternativa máis segura e ordenada.

Actuar sobre as causas estruturais

A cooperación con Marrocos non pode limitarse ao pagamento de medios de vixilancia. Debe incluír emprego xuvenil, formación, emprendemento, desenvolvemento local e redución das desigualdades territoriais.

O control fronteirizo pode deter unha chegada concreta. Só a existencia de expectativas reais pode reducir a presión migratoria a longo prazo.

Ni racismo nin negación do problema

O acontecido en Ceuta é grave. Hai unha fronteira desbordada, servizos públicos sometidos a unha enorme presión, persoas falecidas e unha poboación local lexitimamente preocupada.

Defender os dereitos humanos non significa negar estes feitos. Significa responder sen converter todas as persoas migrantes en culpables colectivos.

Desde SenValos consideramos que unha política migratoria responsable debe ser capaz de manter o control das fronteiras, combater as redes de tráfico, aplicar a lexislación, protexer a poboación local e garantir un trato digno ás persoas que chegan.

O racismo non achega solucións. Só transforma unha emerxencia que precisa xestión, cooperación e recursos nun conflito entre persoas que non son responsables das súas causas.

Para comprender Ceuta debemos rexeitar dúas simplificacións: que aquí non pasa nada e que quen chega son os nosos inimigos. A realidade é máis complexa, e precisamente por iso precisa información rigorosa, institucións eficaces e unha sociedade que non permita que o medo substitúa os feitos.

Regularización extraordinaria 2026: que se anunciou e como prepararche se es persoa migrante ou se a túa empresa necesita contratar

O 26 de xaneiro de 2026 fíxose público un acordo político para impulsar unha regularización extraordinaria de persoas estranxeiras que xa viven en España. Segundo a información difundida, o martes 27 de xaneiro de 2026 o Consello de Ministros prevé aprobar o inicio da tramitación dun Real Decreto que articularía este proceso.

Isto é importante: aínda non estamos #ante o texto definitivo aplicable. A clave práctica será o Real Decreto final e, sobre todo, a súa publicación no BOE, xunto coas instrucións operativas (onde se presenta, como se acredita cada requisito, prazos internos etc.)/ etc.). Mentres tanto, o máis intelixente é informarse con calma, evitar rumores e preparar documentación con criterio.

A continuación tes unha guía práctica, enfocada tanto a persoas migrantes como a empresas e entidades empregadoras que poidan beneficiarse da medida.

1) Que é esta regularización extraordinaria

O aprobado este 27 de xaneiro é o arranque formal da tramitación urxente dunha regularización extraordinaria por Real Decreto, co obxectivo declarado de dar seguridade xurídica e ordenar unha realidade que xa existe no país.

A Administración anticipou un marco temporal: espérase que as solicitudes poidan empezar a presentarse a principios de abril de 2026 (unha vez culminen os trámites para a aprobación definitiva do Real Decreto) e que o proceso estea aberto ata o 30 de xuño de 2026.

Este punto é crucial: entre “anuncio / inicio de tramitación” e “procedemento plenamente operativo” adoita haber detalles que cambian o día a día (modelos, canles de presentación, documentación admitida, criterios de valoración). Por iso, hoxe a prioridade non é “correr”, senón prepararche para facer as cousas ben cando o BOE marque as regras exactas.

2) A quen podería beneficiar: criterios crave anunciados

Segundo o publicado, os elementos centrais serían:

  • Data de corte: estar en España antes do 31 de decembro de 2025.
  • Permanencia mínima: acreditar polo menos cinco meses de estancia/permanencia.
  • Antecedentes penais: carecer de antecedentes penais relevantes/graves (a formulación exacta dependerá do texto definitivo).
  • Colectivos: menciónase que alcanzaría a persoas en situación irregular e tamén a solicitantes de asilo (nos termos que se definan).

Na información oficial xa publicada, inclúese expresamente a persoas solicitantes de protección internacional sempre que poidan acreditar que presentaron a súa solicitude antes do 31 de decembro de 2025. Neste suposto, non se esixe o requisito xeral de permanencia mínima de cinco meses, porque o criterio pasa pola data de presentación da solicitude de protección internacional.

As persoas que estean nunha fase de recurso, tras denegación da tarxeta vermella ou asilo, e teñan continuidade de habilitación para traballar pola concesión de medidas cautelares (ou outra cobertura vixente), o relevante será comprobar dous planos á vez:

  • Plano 1 (regularización extraordinaria): a persoa encaixa ou non encaixa no suposto que finalmente se confirme para solicitantes de protección internacional (data de solicitude, documentación acreditativa e ausencia de impedimentos).
  • Plano 2 (situación actual de traballo): a relación laboral segue sosténdose nun título habilitante vixente (tarxeta vermella/renovacións e, se aplica, constancia do recurso e das cautelares).

A regularización, se finalmente aplícase a estas persoas solicitantes de protección internacional, pode abrir unha vía cara a unha autorización de residencia que pretende ser máis estable e cun “salto” posterior a figuras ordinarias. Pero ata que o Real Decreto estea aprobado definitivamente e publicado, o prudente é non dar nada por feito.

Menores e familias: poden acollerse á regularización extraordinaria?

Si, en principio, as e os menores poden quedar incluídos neste proceso, pero convén explicalo ben para evitar malentendidos. Segundo as claves oficiais difundidas tras o inicio da tramitación, a regularización non está pensada só para “persoas adultas por separado”, senón tamén para protexer a estabilidade familiar. Na práctica, isto significa que, cando unha persoa adulta presente a súa solicitude de regularización, prevese que as súas fillas e fillos menores que xa estean en España poidan regularizarse de forma simultánea. Ademais, sinalouse que a autorización para menores podería ter unha vixencia máis longa (falouse de cinco anos), precisamente para dar continuidade e evitar que a infancia e a adolescencia queden atrapadas en renovacións constantes.

No caso de menores que son solicitantes de protección internacional, o criterio anunciado para solicitantes (a data de solicitude antes do 31/12/2025) tamén podería ser relevante, pero o encaixe exacto dependerá do Real Decreto final e do que se publique no BOE.

3) Beneficios previstos se te acolles á medida: efectos prácticos anunciados

A falta do texto definitivo en BOE, hai varios elementos xa comunicados oficialmente que, se se confirman tal cal, teñen impacto directo na túa planificación:

A regularización prevé unha data de corte (estar en España ou presentar a solicitude de protección internacional antes do 31 de decembro de 2025) e esixe, como condición transversal, carecer de antecedentes penais e non supoñer unha ameaza para a orde pública.

En canto aos efectos, a autorización que se concedería tería unha vixencia inicial dun ano e, transcorrido ese período, a persoa debería incorporarse ás figuras ordinarias do Regulamento de Estranxeiría para consolidar a súa situación. E, especialmente importante para a vida laboral: indicouse que, unha vez presentada a solicitude, a admisión a trámite resolveríase nun prazo máximo de 15 días e que, desde esa admisión, habilitaríase a posibilidade de traballar. A Administración márcase, ademais, un prazo máximo de tres meses para resolver.

4) Se es persoa migrante: como prepararche desde xa (sen caer en erros)

Mentres non estea publicado no BOE, o sensato é preparar probas e ordenar a túa información. Algunhas accións útiles:

Reúne probas de permanencia (con datas claras)

Citáronse como exemplos de documentación válida:

  • Padrón (empadroamento).
  • Informes ou xustificantes de citas médicas.
  • Certificados de asistencia a recursos sociais.
  • Contrato de alugueiro.
  • Xustificantes de envíos de diñeiro.
  • Billetes de transporte.

Recomendación práctica: crea un cartafol (física e dixital) e ordena por meses. O que adoita fallar nestes procesos non é “non ter nada”, senón non poder demostrar continuidade ou non poder datar ben a presenza.

Revisa a túa documentación de identidade

Aínda que aínda non se publicaron os requisitos documentais finais, na práctica administrativa adoita ser clave ter:

  • Pasaporte en vigor (se é posible) ou documentación identificativa dispoñible.
  • Copias lexibles e consistentes (nomes, apelidos, datas).

Se hai incoherencias, convén corrixilas con asesoramento antes de presentar nada.

Evita riscos: fraudes, “atallos” e falsas promesas

En escenarios de regularización aparecen estafas (cobranzas por citas, contratos simulados, “xestores” sen habilitación). Unha regra simple: ninguén pode garantirche un resultado antes de que exista un procedemento en BOE e antes de estudar o teu caso.

5) Se es empresa ou entidade empregadora: que cambia e como aproveitalo ben

Para unha empresa, esta medida pode supoñer algo moi concreto: ampliar o acceso a talento que hoxe xa está a traballar ou podería traballar, pero sen vía administrativa estable.

Que oportunidades abre

  • Contratación con máis seguridade xurídica cando a persoa obteña autorización e alta legal.
  • Redución de rotación e de economía mergullada, ao poder formalizar relacións laborais.

Que facer desde xa

Aínda que o procedemento definitivo dependerá do texto que se publique no BOE, podes avanzar con traballo interno que che permitirá reaccionar con rapidez e con seguridade xurídica cando se abra o prazo. Empeza por dimensionar as túas necesidades reais de persoal —perfís, quendas, centros de traballo e momentos de maior carga— para identificar que posicións poderían cubrirse en canto as persoas obteñan habilitación para traballar. A continuación, convén definir un circuíto claro entre RR. HH., asesoría laboral, prevención de riscos e responsables de equipo , de modo que a incorporación sexa ordenada e non se xeren pescozos de botella en altas, recoñecementos, formación ou documentación.

En paralelo, fixa unha política interna de cumprimento e rastrexabilidade documental: a empresa debe contratar e dar de alta unicamente cando exista autorización ou habilitación válida, e conservar evidencias (contrato, alta, comunicacións e calquera documento esixible) para poder acreditar boas prácticas #ante calquera verificación. Este enfoque reduce riscos e, ademais, transmite confianza ao teu persoal e ás túas clientas e clientes.

Como apoiar ao teu persoal

Se no teu equipo hai persoas solicitantes de asilo con tarxeta vermella a quen se lles denegou a protección internacional, pero recorreron esa denegación e están a traballar ao amparo de medidas cautelares (ou outras resolucións que manteñan a habilitación), o máis valioso que pode achegar a empresa é orde, seguridade xurídica e acompañamento práctico.

Na práctica, isto implica verificar de forma periódica —e sempre coa máxima confidencialidade— que a documentación vixente mantén a habilitación para traballar: tarxeta vermella en vigor, xustificantes de renovación cando corresponda e, se aplica, resolución ou constancia do recurso e da solicitude/otorgamento de medidas cautelares. Non se trata de “pedir de máis”, senón de asegurar que a relación laboral sostense nun título habilitante válido e que a empresa pode acreditalo ante calquera comprobación.

A partir de aí, o apoio útil é operativo: facilitar flexibilidade horaria para comparecencias, notificacións, citas ou renovacións; habilitar un punto de contacto en RR. HH. para canalizar documentación sen expoñer á persoa; e establecer recordatorios internos sobre datas de caducidade e renovacións, porque un esquecemento administrativo pode xerar interrupcións evitables.

Por último, se o Real Decreto de regularización confirma unha vía específica para persoas solicitantes de asilo en determinadas circunstancias, a empresa pode acompañar ao seu persoal cunha política clara de información contrastada, evitando rumores e derivando sempre a asesoramento especializado cando haxa dúbidas. Este enfoque protexe á persoa, reduce riscos para a empresa e reforza un marco laboral estable e digno.

6) Calendario probable e que vixiar a partir do 27 de xaneiro

O determinante nas próximas semanas será: a aprobación definitiva do Real Decreto, a súa publicación en BOE e a publicación de instrucións de implementación (canles de presentación, acreditación documental, prazos internos, posibles taxas e criterios de admisión).

Ata entón, se o teu caso encaixa no perfil de persoa beneficiaria deste proceso de regularización, a túa mellor estratexia é prepararche para actuar dentro da xanela prevista sen improvisar: documentación ordenada, datas claras e asesoramento rigoroso cando exista texto definitivo.

7) En que pode axudarche SenValos

En SenValos traballamos cunha idea simple: orientarche con información veraz e realista, sen alimentar expectativas falsas e poñendo o foco en decisións seguras para ti ou para a túa organización.

Cando a medida estea aprobada e publicada no BOE, poderemos:

  • Analizar o teu caso (persoa migrante) ou a túa situación como empresa/entidade empregadora.
  • Axudarche a interpretar requisitos, preparar documentación e evitar erros.
  • Acompañarche para que a regularización, se che aplica, tradúzase en estabilidade, emprego digno e inclusión real.

2025 en ONGD SenValos: un año de inclusión, alianzas y resultados medibles

31 de decembro de 2025. Pechamos o ano cunha mestura de orgullo sereno e responsabilidade. Orgullo, porque 2025 foi un ano de moito traballo sostido, de presenza no territorio e de proxectos que responderon a necesidades reais. Responsabilidade, porque cada dato que compartimos e cada historia que acompañamos lémbrannos que a inclusión social non é unha idea abstracta: é unha tarefa cotiá, esixente e colectiva.

Nun contexto social onde conviven avances con incertezas —e onde, en ocasións, escóitanse discursos que simplifican a diversidade ou cuestionan a sustentabilidade e a interculturalidad—, en ONGD SenValos optamos por un enfoque claro: actuar con rigor, proximidade e evidencia, sumando alianzas para que as oportunidades sexan máis accesibles para todas as persoas e para que as nosas comunidades sexan máis cohesionadas, máis seguras e máis prósperas.

Este artigo é unha recapitulación ordenada do que impulsamos en 2025, os resultados alcanzados e a mirada coa que entramos en 2026.

Unha idea-forza que guiou 2025: inclusión que se constrúe no local

Se algo define este ano é a combinación de tres elementos:

  1. Territorio: proxectos aterrados, con presenza real en municipios e comarcas.
  2. Acompañamento: procesos de inclusión que non se resolven nunha sesión, senón en itinerarios sostidos.
  3. Alianzas: administración local, tecido asociativo, empresas e cidadanía comprometida.

A inclusión social, a empregabilidade, a educación, a saúde comunitaria ou o benestar no rural non dependen dunha única intervención. Dependen de redes e de continuidade. Por iso, en SenValos priorizamos o traballo en rede, a coordinación con axentes locais e a capacidade de adaptar cada proxecto á realidade concreta de cada lugar.

Proxectos principais de 2025

1) Inclusión social de persoas migrantes na Coruña, Negreira, Vilagarcía de Arousa e Chantada

Durante 2025 desenvolvemos diversos proxectos de inclusión social dirixidos a persoas migrantes na Coruña, Negreira, Vilagarcía de Arousa e Chantada. O obxectivo común foi reducir barreiras e ampliar oportunidades a través de accións de acompañamento, orientación, activación comunitaria e derivación coordinada a recursos.

Estes proxectos sostéñense sobre unha premisa sinxela: a inclusión non ocorre “por inercia”. Require información accesible, apoios en momentos clave, acompañamento para navegar trámites e recursos, e tamén espazos onde fortalecer o vínculo comunitario.

2) Proxecto europeo: formación en linguas de acollida utilizando IA, en colaboración con Polonia

A lingua é unha chave. Abre portas á participación social, á formación, ao emprego e ao acceso a servizos. En 2025 impulsamos un proxecto europeo de formación en linguas de acollida utilizando IA, en colaboración con Polonia.

O foco estivo en explorar enfoques máis personalizados e accesibles: ritmos de aprendizaxe distintos, itinerarios adaptables e recursos que reduzan a dependencia dun único formato de ensino. A innovación, no noso enfoque, non substitúe o humano: refórzao. A tecnoloxía é útil cando amplía o acceso, reduce brechas e respecta a diversidade de contextos.

3) COIDAMUXÍA: promoción do voluntariado para paliar a soidade non desexada no rural

O rural non só necesita servizos: necesita comunidade. En 2025 impulsamos un proxecto de promoción do voluntariado de COIDAMUXÍA orientado a paliar a soidade non desexada no ámbito rural.

A soidade non desexada é un fenómeno silencioso, con efectos sobre a saúde e o benestar. Responder a ela esixe sensibilidade, continuidade e unha forma de coidado que non infantilice nin invada, senón que acompañe desde o respecto. O voluntariado, ben deseñado e ben coidado, pode ser unha ferramenta poderosa para fortalecer vínculos, activar redes veciñais e soster a vida cotiá.

4) VALÍA: itinerario integral para mulleres migrantes en situación de vulnerabilidade

En 2025 desenvolvemos o proxecto VALÍA, un itinerario integral para mulleres migrantes vulnerables. Este traballo partiu dunha realidade que convén nomear sen reviravoltas: moitas mulleres migrantes afrontan barreiras acumuladas (administrativas, laborais, lingüísticas, de coidados, de illamento social ou de acceso a dereitos).

Un itinerario integral significa acompañar con perspectiva de xénero e dereitos, coordinando recursos e sostendo procesos, non só “atendendo demandas puntuais”. En VALÍA, a prioridade foi fortalecer capacidades, protexer dereitos e ampliar redes de apoio para que cada persoa poida construír o seu proxecto vital con máis seguridade e autonomía.

5) Ecogranxa San Isidro: inclusión sociolaboral a través da agricultura regenerativa

A transición ecolóxica non é só unha cuestión ambiental: tamén é social. En 2025 avanzamos no proxecto de inclusión sociolaboral a través da agricultura regenerativa en Ecogranxa San Isidro.

A agricultura regenerativa conecta emprego, aprendizaxe práctica, sustentabilidade e arraigamento territorial. Traballar desde este enfoque significa pensar a longo prazo: chans máis sans, produción con menor impacto, e ao mesmo tempo itinerarios de inclusión que poden abrir portas ao emprego e ao emprendemento no sector agroalimentario.

6) Reforzo educativo para mozos e mozas migrantes na Coruña, con apoio en material escolar

A educación é un dereito e tamén un predictor de oportunidades futuras. En 2025 mantivemos o proxecto de reforzo educativo para mozos migrantes na Coruña, incluíndo apoio na entrega de material escolar.

Aquí o obxectivo é moi concreto: que o punto de partida non determine o teito. Acompañar no estudo, reforzar hábitos, apoiar a continuidade educativa e reducir barreiras materiais é un investimento directo en futuro, en autoestima e en pertenza.

7) Dinamización do sector produtivo agroecolóxico na comarca da Coruña

En 2025 participamos como axente dinamizador do sector produtivo agroecolóxico da comarca da Coruña. A agroecoloxía é unha vía de desenvolvemento territorial con potencial económico, ambiental e social. Dinamizar o sector significa facilitar conexións, activar redes, visibilizar iniciativas e contribuír a un ecosistema produtivo máis resiliente.

Este traballo ten un compoñente estratéxico: se queremos territorios vivos e transicións xustas, necesitamos cadeas de valor locais, emprego digno e modelos produtivos sostibles que non deixen a ninguén atrás.

8) Promoción do asociacionismo migrante: apoio a iniciativas na Coruña, Betanzos e Costa da Morte

A inclusión fortalécese cando hai participación e organización comunitaria. En 2025 reforzamos a promoción do asociacionismo migrante, apoiando iniciativas na Coruña, Betanzos e Costa da Morte.

Este apoio busca algo esencial: que as persoas migrantes non sexan só destinatarias de servizos, senón tamén protagonistas de propostas, espazos de convivencia e accións colectivas. O asociacionismo é un vehículo de cidadanía activa e unha peza crave para construír comunidades máis cohesionadas.

Resultados 2025: datos que falan de esforzo e de impacto

A rendición de contas importa. Non só por transparencia, senón porque permite aprender, mellorar e soster o apoio social ao que funciona.

En 2025, en ONGD SenValos:

  • Atendimos a 643 persoas migrantes ao longo do ano.
  • O 63% foron mulleres, o que reforza a importancia de manter enfoques específicos e medidas que contemplen desigualdades estruturais.
  • Formamos a 95 persoas, impulsando competencias clave para a autonomía e a empregabilidade.
  • Logramos inserción laboral estable para 34 persoas, un indicador especialmente relevante polo seu impacto directo en seguridade económica e proxecto de vida.
  • Impactamos positivamente en máis de 13.600 persoas de maneira indirecta, a través de accións comunitarias, sensibilización, redes, dinamización e mellora de contornas.

Estes datos non son unha meta final: son un punto de partida para seguir mellorando. Detrás de cada cifra hai tempo, coordinación, seguimento, e tamén a vontade de quen confía nos nosos programas e participan neles.

O que 2025 ensinounos (e o que non imos perder de vista)

Este ano deixa aprendizaxes claras:

  • Os itinerarios funcionan mellor que as intervencións illadas. A inclusión esixe continuidade e seguimento.
  • O enfoque comunitario multiplica o impacto. Cando activas redes locais, os cambios sostéñense máis aló dun proxecto.
  • A innovación útil é a que reduce brechas. A IA e a tecnoloxía teñen sentido cando melloran acceso, personalización e eficiencia sen deshumanizar procesos.
  • O rural necesita solucións específicas. A soidade non desexada non se aborda con receitas urbanas: require proximidade, presenza e respecto polos ritmos do territorio.
  • A sustentabilidade e a inclusión son dúas caras da mesma transición. Non hai futuro ambiental viable sen xustiza social, nin xustiza social duradeira sen contornas sostibles.

Mirada 2026: consolidar, escalar e coidar o esencial

Entramos en 2026 cunha visión práctica e de futuro: consolidar o que funciona, escalar o replicable e reforzar a calidade do acompañamento. Isto implica:

  • fortalecer itinerarios de empregabilidade e formación;
  • ampliar enfoques comunitarios e de participación;
  • seguir innovando en aprendizaxe de linguas e metodoloxías accesibles;
  • reforzar accións que conecten agroecoloxía, emprego e territorio;
  • e coidar ao equipo e ao voluntariado, porque non hai impacto sostido sen organizacións coidadas.

Grazas e como seguir sumando

Nada disto faise en solitario. Grazas ás persoas participantes, ao voluntariado, ao equipo profesional, ás entidades colaboradoras, ás administracións e ao tecido produtivo que camiñou con SenValos durante 2025.

Se queres contribuír a que este traballo continúe e chegue máis lonxe en 2026, hai varias formas de sumar: participar, difundir, colaborar como entidade ou apoiar as iniciativas de SenValos desde o teu ámbito. O importante é o mesmo: seguir construíndo comunidade e oportunidades reais, con rigor e con humanidade.

Cada menú conta: SenValos no PDE de Restauración Colectiva

A participación de SenValos no Proceso de Descubrimento Emprendedor (PDE) de Restauración Colectiva impulsado pola Fundación Paideia Galiza e a Fundación Juana de Vega foi unha oportunidade para levar unha mensaxe clara: a transición cara a unha restauración colectiva responsable en Galicia só terá sentido se ao mesmo tempo fortalecemos o tecido agroecológico e abrimos espazo á inclusión laboral e o emprendemento das persoas migrantes.

Na mesa de persoas expertas sobre produción ecolóxica, SenValos puxo sobre a mesa esta dobre mirada: territorio e emprego digno; transición ecolóxica e xustiza social; menús saudables e proxectos de vida que arraigan en Galicia.

Un PDE para repensar a restauración colectiva en clave de territorio

Os PDE son xornadas participativas nas que administración, empresas, entidades sociais, centros de investigación e outras persoas clave reúnense para identificar retos e oportunidades de negocio ligados á Estratexia de Especialización Intelixente (RIS3). Neste caso, o PDE centrouse en como impulsar unha restauración colectiva –pública e privada– que incorpore criterios de circularidade, ecoloxía e sustentabilidade, e que abra novas oportunidades empresariais en Galicia.

Este PDE enmárcase no proxecto Circular Challenge de Paideia, que traballa para apoiar a innovación e a economía circular en pequenos negocios galegos, abarcando diferentes sectores produtivos.

O que nos deixou a presentación da Fundación Juana de Vega

A presentación inicial da Fundación Juana de Vega, titulada “Restauración colectiva responsable: como conseguila e superar obstáculos” (5 de novembro de 2025), debuxou con moita claridade tanto a urxencia como o potencial de transformación que ten a restauración colectiva en Galicia.

Algunhas ideas clave que convidan á acción

  • O sistema alimentario está no centro dos grandes desafíos: ao redor do 30 % das emisións globais de gases de efecto invernadoiro provén da alimentación; un terzo dos alimentos acaba no lixo; e millóns de mortes anuais relaciónanse con dietas pouco saudables.
  • Galicia é un territorio con enorme potencial agrario, pero en abandono: perdéronse unhas 300.000 hectáreas de superficie agraria útil desde 1985 e unhas 500.000 hectáreas con boa aptitude produtiva están infrautilizadas, co consecuente aumento do risco de grandes incendios e a desaparición dos mosaicos agroforestais.
  • Existe unha alta dependencia agroalimentaria externa, especialmente en froitas, hortalizas, pataca e cereais. Con todo, recuperando ao redor de 146.000 hectáreas de cultivos poderíase reducir aproximadamente un 30 % esa dependencia e avanzar cara a unha maior soberanía alimentaria.
  • A produción ecolóxica en Galicia crece, pero segue lonxe do seu potencial: unhas 43.000 hectáreas (6–7 % da SAU), maioritariamente pastos, con moi pouca superficie ecolóxica dedicada a froitas, hortalizas, pataca e cereais que realmente alimenten comedores colectivos.
  • O marco normativo empuxa na boa dirección: o Pacto Verde Europeo e a estratexia “Da granxa á mesa” impulsan a compra pública alimentaria sostible; en España, estímase un gasto anual duns 2.500 millóns de euros en compra pública de alimentos, que debe converterse en panca de cambio cara a sistemas alimentarios máis saudables e circulares.
  • O novo Real Decreto 315/2025 sobre menús escolares fixa criterios mínimos de calidade nutricional e sustentabilidade: froita e verdura diarias, mínimo de produto de tempada, reforzo do consumo de legumes e peixe, e introdución obrigatoria de produto ecolóxico, con previsión de estender estes criterios a hospitais e residencias.
  • Galicia conta ademais cunha nova Lei de Calidade Alimentaria (1/2024), que protexe a calidade, rastrexabilidade e sustentabilidade dos alimentos galegos, e cunha lei que incorpora o ciclo de vida do produto como criterio de avaliación nas contratacións públicas.
  • Os comedores escolares son unha panca decisiva: hai 616 comedores e case 77.000 comensais, con máis de 100.000 menús servidos cada día en Galicia, pero a maioría das concesións están en mans de grandes empresas con sede fose do territorio, o que dificulta a entrada de pequenas producións locais.
  • Xa existen experiencias inspiradoras que demostran que é posible: a rede municipal de comedores de Ames, a biorregión EoAlimenta e a restauración corporativa sostible de Inditex, así como os “Ecocomedores dá Biosfera” en Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo, cunha asociación de persoas produtoras ecolóxicas (ECOAGRA), formación a cociñas e ferramentas dixitais para a comercialización.
  • As barreiras principais son sistémicas: licitacións pensadas para grandes lotes, criterios de adxudicación dominados polo prezo, falta de plataformas loxísticas, desconexión entre oferta e demanda e debilidade das pequenas explotacións en transformación e comercialización.
  • A solución pasa por coordinar toda a cadea de valor: produción local, loxística, compra responsable, cociña colectiva e educación para un consumo consciente, traballando de forma articulada entre administracións, empresas, persoas produtoras, cociñeiras e entidades sociais.

Esta radiografía conecta de cheo coa propia misión de SenValos: se non se xestionan territorio e cadeas de valor con criterio social e ecolóxico, consolídanse o abandono, a precariedade e a desigualdade.

A achega de SenValos: agroecología e inclusión de persoas migrantes

Na mesa de produción ecolóxica do PDE, SenValos levou a voz de quen, a miúdo, quedan fóra destas conversacións: as persoas migrantes que xa están a soster parte do sistema alimentario, tanto no campo como na restauración, e que con todo seguen afrontando máis barreiras que oportunidades.

A nosa aposta céntrase en varios eixos:

  1. Apoiar o tecido produtivo agroecológico galego
    • Acompañando a pequenas explotacións na súa profesionalización e conexión con canles de restauración colectiva.
    • Promovendo alianzas entre persoas produtoras, comedores escolares, empresas de restauración e administracións locais, para que a compra pública e colectiva priorice produto ecolóxico e de proximidade.
  2. Facilitar a incorporación de persoas migrantes a este tecido produtivo
    • Deseñando itinerarios de inserción laboral que conectan formación en agroecología, cociña sostible e competencias transversais con necesidades reais de man de obra no medio rural e na restauración.
    • Impulsando prácticas, contratos e acompañamento social que favorezan o arraigamento no territorio, evitando que a man de obra migrante quede condenada á temporalidade e á precariedade.
  3. Impulsar o emprendemento con impacto social e ambiental
    • Acompañando proxectos liderados por persoas migrantes en ámbitos como a produción ecolóxica, a transformación alimentaria ou a restauración, axudando a que estes negocios conéctense con cadeas de subministración locais e con iniciativas de restauración colectiva responsable.

A mensaxe é sinxelo: se imos redeseñar os menús que alimentan a miles de nenas, nenos, persoas maiores e traballadoras cada día, aproveitemos ese esforzo para crear emprego digno, diversificar o tecido empresarial e converter a diversidade cultural nun activo para o territorio.

Dos menús aos proxectos de vida: próxima parada, Territorio Emprende

Esta visión seguirase concretando esta fin de semana no encontro Territorio Emprende – Retiro Semente I: “Ou fogón e a foliada dás alianzas”, organizado por Fundación Paideia. O retiro terá lugar na Casa Rural A Casa Antiga do Monte, en Lestrobe (A Coruña), un espazo pensado para combinar reflexión, convivencia e deseño de proxectos con impacto.

Dentro do programa, o sábado 29 de novembro, a mesa redonda “Experiencia inspiradora: Emprender con impacto” poñerá rostro e voz a esta aposta polo emprendemento diverso e arraigado ao territorio. Alí compartirán a súa experiencia dúas persoas emprendedoras migrantes acompañadas por SenValos:

  • Mariña, innovadora agrícola venezolana vinculada á produción agroecológica, que está a demostrar que é posible combinar coñecemento técnico, prácticas sostibles e unha mirada intercultural sobre a alimentación.
  • Mamadou, emprendedor senegalés á fronte do restaurante Faramaren, que incorpora produto local e propostas gastronómicas que achegan outras culturas ao padal galego, xerando emprego e dinamizando a contorna.

Esta mesa, moderada pola socióloga e consultora Luisa Gallego, enmárcase nunha xornada que tamén inclúe un laboratorio de cocreación de ideas, espazos de cinema-fórum sobre territorio e futuro sostible, e un peche colectivo de compromisos.

Cara a unha restauración colectiva que transforme territorio e biografías

A participación de SenValos no PDE de Restauración Colectiva e en Territorio Emprende non é un feito illado, senón un paso máis nunha estratexia de longo percorrido:

  • Vincular a loita contra o abandono rural e o risco de incendios coa creación de emprego digno no campo e a restauración.
  • Aproveitar o enorme volume de menús dos comedores colectivos como ferramenta para impulsar a produción ecolóxica local.
  • Asegurar que as persoas migrantes forman parte, en condicións de igualdade, desta transición ecolóxica, xa sexa a través da inserción laboral ou do emprendemento.

Se ti traballas nunha administración local, nun comedor escolar, nunha empresa de restauración ou nunha explotación agroecológica, leste é o momento de preguntarche que papel podes xogar. Cada licitación, cada menú, cada pequeno acordo de subministración pode ser unha peza máis nun sistema alimentario galego máis xusto, sostible e inclusivo.

En SenValos seguiremos poñendo o foco aí: en que cada menú conte, e en que cada persoa que quere construír a súa vida en Galicia poida facelo contribuíndo a un territorio vivo, diverso e con futuro.

Giving Tuesday: cando doar é apostar por unha sociedade máis próspera

Cada ano, o martes despois do Black Friday e o Cyber Monday, o foco cambia do consumo á xenerosidade. É o Giving Tuesday, un movemento global nacido en 2012 que convida a persoas, empresas e organizacións a dedicar un día para “facer o ben”: doar diñeiro, tempo, coñecemento ou influencia para apoiar causas sociais.

En só unha década, o Giving Tuesday converteuse nunha das grandes citas mundiais da solidariedade, mobilizando miles de millóns de euros nun só día e apoiando a organizacións sociais de todos os tamaños. Non é unha campaña máis: é un recordatorio contundente de que, fronte ao medo e a polarización, a xenerosidade segue sendo unha forza transformadora moi concreta.

En tempos de medo e discursos de rexeitamento, doar é tomar posición

Vivimos un momento no que se multiplican as mensaxes en contra da sustentabilidade, das persoas migrantes e da interculturalidad. Repítense ideas como:

  • “A transición ecolóxica empobrécenos.”
  • “A inmigración é unha carga para o sistema.”
  • “Non podemos soster tantas axudas sociais.”

Estes discursos simplifican unha realidade complexa e, sobre todo, omiten un dato crave: avanzar en sustentabilidade, inclusión e diversidade non nos empobrece como sociedade; ao contrario, contribúe a asentar as bases dunha prosperidade máis sólida, resistente e compartida.

Doar en Giving Tuesday a causas sociais relacionadas con estes ámbitos é, nese sentido, unha forma moi clara de dicir: “Quero un país que avance cara a un futuro sostible, inclusivo e próspero, e estou disposto/á investir niso.”

Mito 1: “A sustentabilidade fainos máis pobres”

Realidade: ben xestionada, a transición verde crea emprego, innovación e resiliencia.

Os datos europeos mostran que o emprego na chamada “economía ambiental” (enerxías renovables, xestión de residuos, eficiencia enerxética, economía circular etc.) creceu máis rápido que o emprego no conxunto da economía nas últimas décadas.

É certo que a transición ecolóxica implica custos, cambios sectoriais e tensións, e tamén xera resistencias políticas. Pero a evidencia é clara: atrasar a transición é máis caro en emprego e benestar que acelerala con criterios de xustiza social.

Cando doas a organizacións que traballan pola sustentabilidade social e ambiental, non estás “a tirar o diñeiro” nunha moda verde. Estás a contribuír a:

  • Preparar a persoas en situación de vulnerabilidade para acceder aos empregos verdes do presente e do futuro.
  • Impulsar modelos de produción e consumo que reducen riscos (climáticos, enerxéticos, alimentarios) e, por tanto, custos futuros para toda a sociedade.
  • Protexer a saúde, o territorio e os medios de vida de comunidades que, se non se actúa, serán as máis golpeadas polas crises ambientais.

É un investimento en resiliencia e competitividade, non un luxo ideolóxico.

Mito 2: “A inmigración e a interculturalidad réstannos recursos”

Realidade: a migración é xa un dos motores da prosperidade económica e demográfica.

Mentres algúns discursos insisten en presentar ás persoas migrantes como unha carga, os datos din o contrario.

  • En moitos países, as persoas migrantes representan unha porcentaxe moi significativa das persoas emprendedoras.
  • En numerosas economías avanzadas, as persoas migrantes foron responsables de boa parte do crecemento do emprego e da mitigación da escaseza de man de obra en sectores crave.

No caso de España, diversas análises recentes sinalan que:

  • A economía española ha crecido por encima da media europea, cunha parte moi significativa dos novos empregos cubertos por persoas nadas fose de España.
  • A inmigración está a soster o crecemento da poboación activa, nun país con forte envellecemento demográfico, e contribuíndo de forma relevante ao sistema de Seguridade Social.

É dicir: sen a achega das persoas migrantes, a nosa capacidade de manter servizos públicos, sistemas de pensións e tecido produtivo sería menor, non maior.

Doar a organizacións que acompañan a persoas migrantes na súa inclusión laboral, o seu emprendemento e a súa participación social é, por tanto, unha aposta moi directa por:

  • Máis emprego e máis emprendemento.
  • Máis cotizacións e máis consumo local.
  • Máis cohesión social e menos exclusión, que é sempre moito máis cara de xestionar a medio e longo prazo.

Mito 3: “A diversidade cultural xera conflito”

Realidade: a interculturalidade, se se coida, multiplica creatividade, innovación e cohesión.

As sociedades diversas non son automaticamente máis xustas; necesitan políticas e prácticas concretas para que a diferenza convértase en riqueza compartida, e non en desigualdade. Aí é onde as causas sociais que traballan en interculturalidad son esenciais:

  • Medían conflitos e preveñen a polarización mediante espazos de encontro.
  • Ofrecen formación, acompañamento e ferramentas contra o racismo e a discriminación.
  • Conectan a persoas de orixes diversas con oportunidades reais de emprego, vivenda, participación e emprendemento.

Cando decides doar a proxectos de interculturalidad, estás a apoiar o tipo de sociedade onde a diversidade non se tolera de mala gana, senón que se aproveita como panca de innovación, creatividade económica e democracia máis forte.

E que ten que ver todo isto con Giving Tuesday e con ONGD SenValos?

O Giving Tuesday é unha ocasión moi concreta para transformar os teus valores en acción. Non é só un hashtag: é a oportunidade de escoller que tipo de futuro queres financiar.

En ONGD SenValos traballamos precisamente neses cruces onde se xoga o modelo de sociedade que teremos mañá:

  • Sustentabilidade e territorio, apoiando iniciativas agroecológicas e de produción responsable que dinamizan o tecido produtivo local e xeran emprego digno.
  • Persoas migrantes e emprendemento, acompañando itinerarios de inserción laboral e proxectos emprendedores que achegan valor económico e social ao conxunto da comunidade.
  • Interculturalidade e inclusión, creando espazos e programas onde persoas de orixes diversas poden atoparse, formarse e participar en igualdade de condicións.

Cada doazón permite soster e ampliar estes procesos: máis formación, máis acompañamento personalizado, máis apoio técnico para emprender, máis alianzas con empresas comprometidas coa sustentabilidade social e ambiental. En termos claros: máis oportunidades reais para que persoas e comunidades saian adiante e contribúan ao benestar colectivo.

Este Giving Tuesday, a túa doazón é unha declaración de futuro

Podes mirar o contexto actual e quedarche coas mensaxes de medo: “non hai para todas”, “a sustentabilidade é un luxo”, “a migración réstanos”. Ou podes mirar os datos e a realidade sobre o terreo e tomar outra decisión: apostar por unha prosperidade que non se base en excluír, senón en incluír; non en explotar, senón en coidar; non en competir entre quen ten menos, senón en construír xuntas e xuntos.

En Giving Tuesday convidámosche a facelo de forma moi concreta:

  • Cunha doazón puntual, para impulsar proxectos que xa están a xerar emprego, inclusión e sustentabilidade.
  • Cunha doazón periódica, que permite planificar a longo prazo e soster itinerarios de cambio profundo na vida de moitas persoas.
  • Compartindo coa túa contorna por que apoias a organizacións como ONGD SenValos e como entendes a xenerosidade como un investimento no futuro común.

Doar hoxe non é “facer caridade”. É participar activamente no deseño dunha sociedade máis xusta, inclusiva e próspera. Neste Giving Tuesday, ti decides de que lado da historia queres estar.

Como elaborar unha memoria de sustentabilidade que impulse o futuro da túa empresa?


Por que a túa empresa necesita unha memoria de sustentabilidade?

Nun mundo no que a sustentabilidade xa non é unha opción, senón unha necesidade, as empresas de todos os sectores enfrontan unha crecente presión para ser transparentes sobre o seu impacto ambiental e social. Con todo, moitas organizacións aínda non comprenden do todo a importancia estratéxica dunha memoria de sustentabilidade.

Nun mundo no que a sustentabilidade xa non é unha opción, senón unha necesidade, as empresas de todos os sectores enfrontan unha crecente presión para ser transparentes sobre o seu impacto ambiental e social. Con todo, moitas organizacións aínda non comprenden do todo a importancia estratéxica dunha memoria de sustentabilidade.

Que é unha memoria de sustentabilidade e para que serve?

A memoria de sustentabilidade é un documento esencial que reflicte os compromisos, accións e resultados dunha empresa en áreas crave como o medio ambiente, a responsabilidade social e a gobernanza (ESG polas súas siglas en inglés). É máis que un simple informe; é unha ferramenta estratéxica que permite ás empresas comunicar o seu impacto, xestionar riscos e fortalecer a súa reputación #ante stakeholders clave, incluídos clientes, investidores e empregados.

Este informe tamén axuda a cumprir con normativas locais e internacionais e, o máis importante, aliña á empresa cos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible (ODS) das Nacións Unidas. Sen unha memoria de sustentabilidade, é posible que moitas das accións positivas que realiza a túa empresa non sexan vistas nin valoradas por quen realmente importan.

Os beneficios dunha memoria de sustentabilidade ben elaborada

  1. Transparencia e confianza: Os consumidores e os investidores hoxe en día esixen transparencia. Un informe detallado sobre sustentabilidade xera confianza e demostra que a túa empresa tómase en serio a súa responsabilidade co medio ambiente e a sociedade.
  2. Xestión de riscos: Unha memoria ben estruturada permite identificar e xestionar mellor os riscos, como os cambios normativos ou as expectativas cambiantes dos consumidores.
  3. Reputación e vantaxe competitiva: Aquelas empresas que comunican efectivamente o seu compromiso coa sustentabilidade teñen unha mellor reputación no mercado. Isto pode traducirse nunha maior fidelización de clientes e unha diferenciación respecto a a competencia.
  4. Cumprimento normativo: En moitos países, a presentación de informes de sustentabilidade é obrigatoria para certas empresas. Cumprir con estas normativas non só evita sancións, senón que reforza a posición da túa organización como un actor responsable no sector.

Como estruturar unha memoria de sustentabilidade?

A elaboración dunha memoria de sustentabilidade pode parecer un reto, especialmente se é a primeira vez que a túa empresa enfróntase a este proceso. Con todo, coa metodoloxía correcta, pódese converter nun exercicio transformador. En SenValos, desenvolvemos un proceso eficiente e personalizado que garante que cada memoria sexa clara, precisa e orientada aos obxectivos da empresa. A continuación, mostrámosche os principais pasos:

  1. Análise de materialidade: Antes de redactar o informe, é fundamental realizar unha análise de materialidade. Isto significa identificar os temas ambientais, sociais e de gobernanza que son máis relevantes tanto para a túa empresa como para as túas stakeholders.
  2. Definición de KPIs: Que indicadores clave de rendemento (KPIs) son necesarios para medir o éxito en sustentabilidade? Aquí trátase de seleccionar métricas que reflictan adecuadamente os impactos máis importantes, como a pegada de carbono, o consumo de auga, ou a igualdade de xénero na empresa.
  3. Recompilación de datos: Este é un dos pasos máis críticos. A memoria debe basearse en datos precisos e verificables, polo que é fundamental contar cun equipo que poida colleitar e estruturar a información de maneira coherente.
  4. Redacción e estrutura do informe: Unha memoria de sustentabilidade debe ser accesible para todos os públicos. Isto significa que debe estar redactada nunha linguaxe clara, sen tecnicismos innecesarios, e ben estruturada. En SenValos, encargámonos de que o informe conte cun equilibrio perfecto entre datos técnicos e narración persuasiva.

A importancia dun partner experto en memorias de sustentabilidade

Sabemos que redactar unha memoria de sustentabilidade pode parecer unha tarefa desalentadora. Por iso, contar cun partner especializado como SenValos asegúrache que cada aspecto do informe cumpra cos máis altos estándares e estea aliñado coas mellores prácticas internacionais.

O noso equipo de expertos non só axúdache a cumprir coas normativas, senón que tamén converte a memoria de sustentabilidade nunha ferramenta estratéxica que impulsa o valor da túa empresa a longo prazo. Desde a recolección de datos ata a redacción e o deseño final, acompañámosche en cada paso do camiño.


Por que elixir SenValos para a elaboración da túa memoria de sustentabilidade?

  1. Experiencia sectorial: Con anos de experiencia traballando con empresas de todos os tamaños, sabemos como adaptar cada memoria ás necesidades específicas de cada industria.
  2. Enfoque personalizado: Entendemos que cada empresa ten o seu propio percorrido cara á sustentabilidade, polo que personalizamos cada memoria para que reflicta con precisión a realidade da túa organización.
  3. Compromiso coa calidade: Asegurámonos de que cada informe estea redactado de maneira clara, visualmente atractivo e cumpra coas expectativas das túas stakeholders.
  4. Cumprimento de normativas internacionais: Mantémonos actualizados coas últimas regulacións e estándares de sustentabilidade, asegurando que a túa memoria non só cumpra cos requisitos locais, senón que tamén estea á vangarda das mellores prácticas globais.

O seguinte paso para a túa empresa

Non deixes que a falta dunha memoria de sustentabilidade free o crecemento e a reputación da túa empresa. A sustentabilidade non é só un desafío, é unha oportunidade para diferenciarche nun mercado competitivo e fortalecer as relacións coas túas stakeholders.

Se desexas máis información sobre como podemos axudarche a desenvolver unha memoria de sustentabilidade completa e adaptada ao teu negocio, non dubides en contactarnos a través do formulario da nosa páxina web. Estaremos encantados de programar unha reunión para entender as túas necesidades e mostrarche como podemos acompañarche neste proceso crave para o futuro da túa empresa.


Solicita más información sobre la elaboración de Memorias de Sostenibilidad

Nombre(Required)
Email(Required)
Escríbenos y te ayudamos en lo que necesites