Autor: SenValos

Publicado en

Regularización extraordinaria 2026: o que deben saber as empresas e as persoas empregadoras

A regularización extraordinaria de 2026 non afecta só a persoas migrantes e solicitantes de asilo. Tamén afecta, e moito, a empresas, persoas autónomas empregadoras e entidades que xa teñen ou queren ter persoal estranxeiro no cadro de persoal.
https://www.inclusion.gob.es/regularizacion

Para unha empresa, este proceso pode resolver un problema moi concreto: como dar continuidade legal ao traballo de persoas que xa están integradas na organización, pero cuxa situación administrativa era fráxil, incerta ou directamente irregular. Isto é especialmente relevante no caso de persoas solicitantes de asilo cunha solicitude ou recurso aínda sen resolver, persoas que xa traballaban ou podían traballar, pero cuxa continuidade xeraba dúbidas operativas e de cumprimento normativo. O real decreto parte desa lóxica: integrar as persoas que xa están en España, reducir a economía informal, reforzar as cotizacións e dar estabilidade ao mercado laboral.

Por que esta regularización é importante para as empresas

A norma explica con bastante claridade o enfoque económico e laboral da medida. O Goberno xustifica a reforma porque a incorporación plena das persoas estranxeiras ao sistema administrativo e económico fortalece a Seguridade Social, mellora a recadación tributaria, reduce a economía mergullada e favorece un mercado laboral máis transparente e eficiente. Tamén a vincula á necesidade de cubrir as necesidades de sectores con dificultades de contratación.

Traducido á linguaxe empresarial, isto significa tres cousas:

1. Permite estabilizar o cadro de persoal

Se unha persoa xa está traballando ou é unha candidata real para incorporarse, esta vía pode converter unha situación precaria ou incerta nunha relación laboral con maior seguridade xurídica.

2. Reduce o risco operativo

Cando a autorización para traballar depende dun procedemento de asilo longo, dunha renovación ou dun recurso pendente, a empresa vive con incerteza. Esta regularización crea unha vía específica para ordenar esa situación.

3. Facilita conservar o talento xa formado

Moitas empresas investiron tempo en formar persoas que xa coñecen o posto, o idioma laboral e a dinámica interna. Este proceso pode evitar que se perda ese investimento.

A quen pode interesar este procedemento desde o punto de vista empresarial

A regularización extraordinaria diríxese a dous grandes perfís:

1. Persoas solicitantes de protección internacional

Poden acollerse quen presentase a súa solicitude de protección internacional antes do 1 de xaneiro de 2026. O propio real decreto engade algo clave para as empresas: esta vía tamén abrangue quen teña a solicitude ou o recurso aínda sen resolver.

Este é exactamente o caso de moitos cadros de persoal nos que a empresa ten unha persoa que:

  • solicitou asilo hai tempo,
  • quizais estivo traballando coa documentación de asilo,
  • presentou un recurso,
  • e segue nunha situación de espera administrativa.

Para estes supostos, a nova disposición adicional 20ª crea unha vía específica de arraigamento.

2. Persoas en situación administrativa irregular

A disposición adicional 21ª está pensada para persoas que estaban en España antes do 1 de xaneiro de 2026 e que, ademais, poidan acreditar un destes tres elementos:

  • ter traballado ou ter intención de traballar,
  • convivir coa súa unidade familiar,
  • ou atoparse nunha situación de vulnerabilidade.

Para as empresas, aquí interesa especialmente o primeiro suposto: ter traballado ou presentar un compromiso de traballo. O modelo EX-32 di expresamente que a persoa pode acreditar esta vía cunha copia do contrato, coa documentación do traballo xa realizado ou cunha oferta de traballo que deberá formalizarse durante o permiso provisional recoñecido mentres se tramita a solicitude.
https://www.inclusion.gob.es/documents/d/migraciones/ex32-formulario-autorizacion-de-residencia-por-circunstancias-excepcionales-por-razon-de-arraigo-extraordinario-da21-.pdf

O punto máis importante para as persoas empregadoras: cando pode traballar a persoa

Este é o dato clave.

A norma establece que, tanto na vía para solicitantes de protección internacional como na vía de arraigamento extraordinario, desde a comunicación do inicio da tramitación da solicitude a persoa queda habilitada provisionalmente para residir e traballar por conta allea ou propia, ata que se resolva o procedemento. O prazo máximo de resolución é de tres meses.

Ademais, o real decreto precisa que:

  • esa autorización provisional para traballar debe constar na comunicación de inicio;
  • se a solicitude é denegada, a autorización provisional perde a súa vixencia automaticamente;
  • e se a persoa estaba traballando por conta allea con esa autorización provisional, deberá comunicar inmediatamente á empresa o sentido da resolución.

Que significa isto na práctica

Para unha empresa, o documento decisivo non é unha promesa futura nin un simple borrador. É a comunicación do inicio da tramitación na que conste a habilitación provisional para traballar.

Ese matiz es fundamental:

  • Non abonda con que a persoa diga que xa presentou a solicitude.
  • Non abonda co formulario preparado.
  • O que permite traballar é a comunicación administrativa que recoñece esa habilitación provisional.

Como beneficia a unha empresa cando a persoa xa traballaba con asilo ou cun recurso

Este é probablemente o escenario máis útil para explicar ás persoas empregadoras.

Caso típico

Unha empresa ten unha persoa traballadora que solicitou asilo hai tempo. Coa súa documentación de protección internacional puido traballar. Despois chegou unha denegación ou unha situación complexa, e agora hai un recurso, atrasos ou incerteza.

A nova regulación responde precisamente a esa lagoa. O real decreto establece que a nova DA20 permite acceder a unha autorización de residencia temporal por arraigamento ás persoas solicitantes de protección internacional cuxa solicitude ou recurso non fose resolto.

Que resolve para a empresa

Resolve, sobre todo, catro problemas:

1. Ofrece unha vía alternativa de estabilización

A empresa deixa de depender só da evolución incerta do expediente de asilo.

2. Reduce o risco de perder unha persoa xa integrada

Se a persoa coñece o posto e a organización quere mantela, esta regularización pode facilitar a continuidade.

3. Evita interrupciones innecesarias

Desde a comunicación do inicio da tramitación, a persoa queda provisionalmente habilitada para traballar.

4. Converte unha situación provisional nunha autorización de traballo máis clara

A autorización concedida ten unha vixencia dun ano e habilita para residir e traballar por conta allea e por conta propia, en calquera parte do territorio español, ocupación ou sector.

Punto de prudencia

Aquí cómpre ser moi claros: isto non significa que a empresa poida relaxar as súas comprobacións documentais. Ao contrario. A empresa debe comprobar en cada momento que título habilita para traballar:

  • o documento de asilo, se segue sendo válido;
  • ou, se é o caso, a comunicación do inicio da regularización coa habilitación provisional;
  • e despois, a autorización concedida e a TIE correspondente.

Que debe facer a empresa e que non debe facer

O que si pode facer a empresa

Prestar apoio documental

Se a persoa entra pola vía de arraigamento extraordinario con base laboral, a empresa pode achegar:

  • un contrato,
  • unha oferta ou compromiso de traballo,
  • ou a documentación laboral que axude a acreditar a actividade previa.

Preparar a contratación para formalizala durante o permiso provisional

O modelo EX-32 prevé precisamente esa lóxica: que exista unha oferta que se formalice durante a tramitación provisional.
https://www.inclusion.gob.es/documents/d/migraciones/ex32-formulario-autorizacion-de-residencia-por-circunstancias-excepcionales-por-razon-de-arraigo-extraordinario-da21-.pdf

Dar de alta na Seguridade Social cando proceda

En los procedimientos de modificación posteriores, la eficacia de la autorización queda condicionada al alta en Seguridad Social dentro del plazo de un mes desde la notificación.

Presentar a modificación posterior

Cando chegue o momento de modificar a autorización temporal a residencia e traballo, o procedemento pode presentalo a persoa estranxeira ou o empregador.

O que non debe facer a empresa

Non substituír a persoa solicitante

A solicitude inicial desta regularización corresponde á persoa estranxeira, persoalmente ou por representante. As follas informativas indican como suxeito lexitimado a persoa estranxeira ou o seu representante.

Non contratar só por expectativa

Se non existe un título habilitante vixente para traballar, a empresa non debe actuar como se xa existise autorización.

Non confundir «presentación» con «habilitación»

A presentación da solicitude non equivale automaticamente a un permiso para traballar. O relevante é a comunicación do inicio na que se recoñece expresamente esa habilitación provisional.

Que empresas poden beneficiarse máis

Este procedemento será especialmente útil para:

Hostalaría e restauración

Sectores con alta rotación e dificultade para cubrir postos nos que xa hai persoas integradas no cadro de persoal.

Coidados e atención domiciliaria

Casos nos que a continuidade e a confianza son decisivas.

Agricultura, loxística, limpeza e servizos auxiliares

Sectores nos que moitas veces a empresa xa coñece a persoa e quere regularizar unha incorporación de forma estable.

PemEs e persoas autónomas empregadoras

Especialmente cando xa contan cunha persoa con arraigamento real en España e desexan formalizar ou manter a relación laboral con menos incerteza.

Que pasa despois da autorización inicial

A autorización concedida ten unha vixencia dun ano e habilita para traballar en calquera lugar de España, en calquera ocupación ou sector.

Durante os dous meses anteriores ao seu vencemento, a persoa pode solicitar unha modificación conforme ao artigo 191 do Regulamento. Tamén pode presentala dentro dos tres meses posteriores, aínda que co risco de sanción por presentación fóra de prazo. A presentación prorroga a validez da autorización anterior ata que se resolva.

Para empresas, esto es importante porque la regularización extraordinaria no es solo un parche de unos meses. Bien gestionada, puede convertirse en la puerta de entrada a una situación más estable de residencia y trabajo.

Nesa modificación, o empregador xa participa plenamente.

A folla informativa da modificación indica:

  • o suxeito lexitimado pode ser a persoa estranxeira ou o empregador;
  • o empregador aboa a taxa 790-062 para a autorización inicial de traballo por conta allea;
    https://sede.administracionespublicas.gob.es/pagina/index/directorio/tasa062
  • a persoa traballadora aboa a taxa 790-052;
    https://sede.administracionespublicas.gob.es/pagina/index/directorio/tasa052
  • a autorización resultante ten unha vixencia dun ano e a consideración de autorización inicial de residencia e traballo;
  • a súa eficacia queda condicionada á alta na Seguridade Social no prazo dun mes.

Recomendacións prácticas para empresas

1. Revisa caso por caso

Non todas as persoas estranxeiras encaixan nesta regularización. Cómpre distinguir entre:

  • solicitantes de asilo con expediente ou recurso pendente,
  • persoas en situación irregular con vía laboral,
  • e outros perfís que quizais teñan outra vía mellor.

2. Pide sempre unha copia da documentación habilitante

Especialmente:

  • documento actual de asilo, se segue sendo a base,
  • comunicación do inicio con habilitación provisional,
  • resolución favorable,
  • TIE cando se expida.

3. Documenta ben a oferta ou o compromiso laboral

Nos casos DA21 pola vía laboral, cómpre que a oferta sexa real, clara e coherente co posto.

4. Prepara con tempo a modificación posterior

A empresa pode participar despois na modificación a residencia e traballo. Non convén esperar ata o último momento.

5. Coordina estranxeiría, laboral e cumprimento normativo

Esta regularización ten implicacións de contratación, Seguridade Social, prevención de riscos e arquivo interno de documentación. Non debe verse só como un trámite migratorio.

Preguntas frecuentes para empresas e empregadores

Pode a empresa presentar directamente a solicitude de regularización extraordinaria?

Non como regra xeral na solicitude inicial. A lexitimación corresponde á persoa estranxeira persoalmente ou ao seu representante.

Pode a empresa axudar?

Si. Pode apoiar cunha oferta ou compromiso de traballo, documentación laboral e acompañamento na fase posterior de modificación.

Pode acollerse unha persoa solicitante de asilo cun recurso pendente?

Si. O real decreto di expresamente que esta vía abrangue persoas cuxa solicitude ou recurso non fose resolto.

Pode seguir traballando mentres se resolve a solicitude?

Si, pero só desde a comunicación do inicio da tramitación que recoñeza a habilitación provisional para traballar.

A simple presentación da solicitude xa permite contratar?

Non debería darse por válido só con iso. O decisivo é a comunicación administrativa que faga constar a autorización provisional para traballar.

A autorización final limita o sector, a ocupación ou o territorio?

Non. A autorización concedida habilita para traballar por conta allea e propia, en calquera lugar do territorio español, ocupación ou sector de actividade.

Canto dura a autorización concedida?

Un ano. Ten a consideración de autorización de residencia temporal por circunstancias excepcionais por razón de arraigamento.

Que pasa se se denega a solicitude?

A autorización provisional para traballar perde automaticamente a súa vixencia. Se a persoa estaba traballando por conta allea, debe informar inmediatamente á empresa do sentido da resolución.

A empresa paga algunha taxa?

Na fase posterior de modificación a residencia e traballo por conta allea, si. A taxa 790-062 corresponde ao empregador, mentres que a 790-052 corresponde á persoa traballadora estranxeira.
https://sede.administracionespublicas.gob.es/pagina/index/directorio/tasa062
https://sede.administracionespublicas.gob.es/pagina/index/directorio/tasa052

Cando se debe dar de alta na Seguridade Social?

Na modificación posterior, dentro do mes seguinte á notificación da concesión, porque a eficacia da autorización queda condicionada a esa alta.

Serve esta regularización para conservar o cadro de persoal?

Si, e ese é un dos seus efectos máis claros. É unha vía para consolidar relacións laborais xa existentes ou inminentes con persoas que xa están en España e xa teñen un arraigamento real. Esta é unha conclusión razoable a partir da finalidade declarada da norma e da habilitación provisional para traballar durante a tramitación.

Conclusión
Conclusión

Para as empresas, a regularización extraordinaria de 2026 non é un asunto alleo. É unha ferramenta práctica para ordenar situacións laborais reais que xa existen no día a día de moitas organizacións.

O seu valor é especialmente alto en tres escenarios:

  • cando a empresa xa ten unha persoa solicitante de asilo cunha solicitude ou recurso pendente;
  • cando quere transformar unha relación fráxil nunha contratación con respaldo xurídico;
  • e cando necesita conservar persoal que xa coñece o posto e encaixa na organización.

A idea central é sinxela: esta regularización pode converter a incerteza en continuidade. Pero só se se xestiona con rigor documental e sen confundir as expectativas coas autorizacións efectivas.

Publicado en

Arraigamento socioformativo en España: unha guía clara para persoas migrantes

O arraigamento socioformativo é unha vía que permite ás persoas migrantes en situación irregular acceder a unha residencia temporal en España se se comprometen a formarse para atopar traballo. Este permiso nace da reforma do Regulamento de Estranxeiría aprobada en novembro de 2024 e das Instrucións SEM 1/2025 publicadas en maio de 2025. A diferenza doutros tipos de arraigamento, aquí non se esixe ter un contrato de traballo nin familiares en España, senón iniciar ou estar matriculada nunha formación recoñecida.

Que significa «arraigamento socioformativo»?

É unha autorización de residencia temporal por circunstancias excepcionais, pensada para persoas que levan polo menos dous anos vivindo en España sen papeis. A cambio de regularizar a súa situación, deben comprometerse a cursar unha formación oficial que mellore as súas oportunidades laborais. Esta residencia dura inicialmente 12 meses e pode converterse nun permiso de residencia e traballo se se supera a formación e se consegue un emprego relacionado con ela.

Podo traballar mentres estudo co arraigamento socioformativo?

Si. Unha das novidades máis importantes do novo regulamento é que, unha vez concedida a autorización de residencia por arraigamento socioformativo, a persoa pode traballar legalmente mentres estuda. En concreto, permítese traballar ata 30 horas semanais, xa sexa por conta allea, sempre que se poida compatibilizar coa formación.

Isto supón un avance moi significativo, xa que permite que a persoa solicitante non dependa exclusivamente de recursos externos durante o seu período de formación e poida comezar a integrarse laboralmente desde o primeiro momento, sempre que non descoide os estudos. A compatibilidade entre o traballo e a formación debe estar garantida: a xornada laboral non debe impedir a asistencia nin o aproveitamento do curso.

Quen pode solicitalo?

Este permiso está pensado para persoas maiores de idade que:

  • Vivisen de forma continuada en España polo menos 2 anos (permítense ausencias de ata 90 días en total nese período).
  • Non estean solicitando asilo nin teñan protección internacional en curso (aínda que se pode solicitar se desistiron e transcorreron 6 meses desde ese desistimento).
  • Non ter antecedentes penais en España nin nos seus países anteriores.
  • Non é un requisito necesario, pero poden solicitalo as persoas que xa estean matriculadas nunha formación oficial ou acrediten a súa inscrición nun curso que cumpra os requisitos do Regulamento.

Que tipo de formación serve para o arraigamento socioformativo?

Non vale calquera curso. A formación debe ser regrada, oficial e recoñecida por unha administración pública. Algunhas opcións válidas son:

  • Formacións do Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) ou dos servizos autonómicos de emprego.
  • Certificados de Profesionalidade (aínda que sexa por módulos acumulables).
  • Formación Profesional (FP) de Grao Medio.
  • Cursos de formación para o emprego vinculados aos Catálogos do Instituto Nacional das Cualificacións (INCUAL).
  • Formacións conducentes a títulos de técnico ou técnico superior.

No se aceptan cursos no oficiales, privados sin homologación, ni clases de español sin reconocimiento académico.

Onde podo buscar esa formación?

Podes acudir a:

  • As oficinas de emprego (SEPE e autonómicas).
  • Plataformas como FUNDAE, Canal Empleo ou portais dos gobernos autonómicos.
  • ONGs e entidades como Cruz Vermella ou Cáritas se ofrecen formación homologada.
  • Centros de formación profesional públicos ou concertados.

Non é necesario estar xa matriculado ou preinscrito no momento de presentar a solicitude; abonda con incluír no modelo de solicitude un compromiso de formación que detalle o curso que se vai realizar, a súa duración, a entidade impartidora e o calendario previsto.

Que documentación teño que preparar?

Para solicitar este tipo de arraigamento, necesitas presentar:

  • Formulario oficial EX-10.
  • Copia completa do pasaporte (en vigor).
  • Certificado histórico de empadroamento (polo menos 2 anos).
  • Certificados de antecedentes penais do teu país de orixe e de España.
  • Xustificante de matrícula ou preinscrición no curso.
  • Declaración responsable de compromiso de finalizar a formación.
  • Xustificante do pagamento da taxa 790-052 (epígrafe 2.5).

Todo isto preséntase na Oficina de Estranxeiría ou a través da sede electrónica (se tes medios).

Que me conceden se mo aproban?

Concédesche unha autorización de residencia por 12 meses e durante ese tempo podes traballar ata 30 horas semanais mentres realizas a formación. Isto aplícase tanto ao traballo por conta allea como por conta propia, sempre que se respecte a compatibilidade co curso.

Unha vez remates a formación, poderás solicitar unha autorización de residencia e traballo por dous anos se consegues un emprego relacionado.

Que pasa se non remato o curso?

Se non logras rematar a formación, non poderás renovar a autorización. A normativa esixe ter superado a formación ou xustificar que non o fixeches por causas de forza maior debidamente acreditadas.

Que vantaxes ten esta vía?

  • Non necesitas unha oferta de traballo inicial.
  • Podes acceder aínda que non teñas familia en España.
  • Promove a túa integración profesional en sectores con demanda.
  • Permite traballar ata 30 horas mentres te formas.
  • Dá acceso a unha residencia e traballo de dous anos se culminas con éxito.

Consellos útiles antes de solicitalo

  • Asegúrate de que o curso sexa oficial e figure nunha lista válida.
  • Revisa ben as datas do curso e os requisitos de acceso.
  • Se estás solicitando asilo e vas desistir, calcula ben os prazos.
  • Se tes dúbidas, acode a ONGs como SenValos para orientación e acompañamento.

En resumo

O arraigamento socioformativo é unha gran oportunidade para regularizar a túa situación sen ter un contrato de traballo, pero esixe compromiso e constancia. Se che interesa formarte e traballar en España, esta pode ser a túa vía. Iso si, non é unha vía rápida nin automática: require paciencia, información clara e pasos ben dados.

Desde SenValos podemos acompañarte paso a paso para que cumpras todos os requisitos, elixas a formación axeitada e prepares a túa solicitude con garantías. Non estás soa nin só: hai camiños e persoas que poden axudarche a percorrelos.

Publicado en

Be-MigrAI: un relato de innovación educativa e xustiza social

A historia de Be-MigrAI —unha alianza entre a ONGD SenValos e a fundación polaca IRSE, cofinanciada polo programa Erasmus+— nace dunha pregunta que resoa en toda Europa: como tender pontes de aprendizaxe que permitan ás persoas migrantes adultas desenvolver todo o seu talento? Ambas as organizacións decidiron explorar respostas a través dun proxecto áxil de cooperación transnacional, convencidas de que as solucións máis avanzadas poden e deben estar ao servizo da dignidade humana.

Desde o primeiro borrador, Be-MigrAI concíbese como unha travesía que une dúas beiras: Galicia, territorio que avanza cara á regulación ética da tecnoloxía, e a rexión polaca de Pomerania, cunha ampla experiencia en educación intercultural. A combinación destes contextos achega profundidade e contraste, porque as ferramentas que funcionan en realidades sociolingüísticas tan diversas adoitan ser máis robustas cando se estenden a outras latitudes. Non se trata só de traducir contidos, senón de adaptar enfoques pedagóxicos e sensibilidades culturais para que cada participante poida recoñecerse no itinerario formativo.

Unha visión que une tecnoloxía e humanidade

Be-MigrAI parte da convicción de que os recursos dixitais de última xeración —motores de personalización, asistentes conversacionais e sistemas de recomendación— poden converterse en aliados decisivos cando se deseñan cun firme compromiso ético. Non falamos de substituír a quen ensina, senón de dotarlle dun compañeiro virtual que alivie as tarefas rutineiras e amplíe a súa capacidade de acompañamento. Imaxina unha aula na que cada estudante recibe actividades adaptadas ao seu nivel lingüístico, exemplos culturalmente relevantes e explicacións accesibles en tempo real. Todo isto permite que a persoa formadora dedique máis enerxía á escoita activa, á titoría individual e ao acompañamento emocional, elementos esenciais para que a integración transcenda o meramente académico.

Obxectivos que marcan o rumbo

O propósito xeral do proxecto é diáfano: derrubar as barreiras que dificultan o acceso das persoas migrantes á formación e ao emprego. Para conseguilo, Be-MigrAI céntrase en tres grandes metas. Primeiro, ampliar as competencias dixitais do persoal docente, para que poida aproveitar os novos contornos de aprendizaxe sen perder o enfoque humano. Segundo, mellorar a calidade pedagóxica mediante metodoloxías máis interactivas, accesibles e personalizadas. E terceiro, reforzar a cooperación entre España e Polonia para construír un modelo replicable de educación inclusiva. Estas metas aliñanse coa prioridade horizontal de Erasmus+ en materia de inclusión e diversidade, e coa aspiración de elevar os estándares da educación de persoas adultas en toda a Unión.

Cooperación transnacional en primeira persoa

Cada paso do proxecto vívese como un diálogo entre Galicia e Pomerania. Nas reunións virtuais mestúranse acentos e perspectivas: as inquedanzas sobre a ética tecnolóxica que xorden na Coruña atopan a tradición polaca en mediación intercultural, e xuntas alumbran solucións máis sólidas. Ese intercambio tradúcese en estadías de curta duración, observación mutua na aula e grupos de traballo que perfeccionan materiais didácticos. Co tempo, a confianza medra e forxa redes que transcenden a duración oficial do proxecto. Deste xeito, Be-MigrAI non só produce resultados tanxibles, senón que fortalece un tecido europeo comprometido coa inclusión.

Impacto que se mide en vidas

O efecto real de Be-MigrAI obsérvase na aula, nas oficinas de orientación laboral e nos fogares de quen participa. Para as persoas migrantes, as ferramentas de aprendizaxe dinámica aceleran a adquisición da lingua de acollida e facilitan a práctica autónoma fóra da aula. Ao mesmo tempo, o recoñecemento formal dos seus logros —grazas ás microcredenciais— abre portas a entrevistas de traballo e programas de formación continua.

Para o persoal formador, o proxecto supón unha inxección de confianza e de competencias dixitais avanzadas. Lonxe de temer a irrupción tecnolóxica, descobre novas posibilidades para diversificar metodoloxías e reducir a fenda de aprendizaxe en grupos heteroxéneos. Esa transformación repercute no seu posicionamento profesional: quen domina estas ferramentas adoita converterse en referente e multiplicador de boas prácticas.

Por último, as comunidades locais perciben a chegada dun modelo replicable de educación inclusiva, capaz de adaptarse a outros territorios. O uso responsable da tecnoloxía, combinado cunha mirada intercultural, xera evidencias que inspiran as administracións, os centros educativos e as organizacións do terceiro sector.

Ética e gobernanza: compás imprescindible

Toda innovación leva riscos, e Be-MigrAI afróntaa cun marco ético rigoroso. Cada participante outorga un consentimento informado antes de utilizar os contornos dixitais, e os posibles nesgos monitorízanse de forma constante para evitar a discriminación. Ademais, os procesos de protección de datos respectan a normativa europea e nacional, o que resulta fundamental cando se traballa con colectivos vulnerables. A transparencia é outro piar: o asistente dixital explica de maneira comprensible por que propón determinados contidos ou actividades. Este enfoque xera confianza e reforza a lexitimidade do proxecto.

Sementes de futuro: sustentabilidade e legado

Aínda que Be-MigrAI teña unha duración oficial de dezaoito meses, as persoas implicadas concíbeno como un punto de partida. SenValos e IRSE comprométense a publicar recursos abertos —manuais, estudos de caso, modelos de microcredenciais— que sirvan de inspiración a outras entidades. Así mesmo, manterán unha plataforma en liña para que formadores e estudantes poidan seguir interactuando, intercambiando boas prácticas e ampliando a súa rede de apoio. O obxectivo a medio prazo é ampliar o modelo mediante novos consorcios Erasmus+ ou fondos Next Generation, convencidas de que a inclusión e a evolución tecnolóxica deben avanzar xuntas.

Como sumarte á travesía

Se te dedicas á formación de persoas adultas e desexas modernizar a túa práctica, mantente atento ás convocatorias que se anunciarán na web de SenValos. Se dirixes unha entidade social ou educativa, contacta co equipo do proxecto e explora posibles colaboracións. Pola súa banda, as empresas poden recoñecer as microcredenciais ou apoiar Be-MigrAI como socias estratéxicas, integrando a diversidade nos seus procesos de selección. E, por suposto, calquera persoa interesada pode difundir a iniciativa e promover narrativas positivas sobre a migración e a tecnoloxía humanista.

Conclusión

Be-MigrAI é, ante todo, unha invitación a imaxinar unha Europa na que a innovación dixital estea ao servizo da xustiza social. Ao unir a capacidade dos sistemas avanzados de personalización co compromiso ético e a cooperación transnacional, SenValos e IRSE demostran que a inclusión das persoas migrantes non só é un imperativo moral, senón tamén unha fonte de creatividade e riqueza colectiva. Cada microcredencial emitida, cada competencia adquirida e cada historia de éxito que naza deste proxecto reforzará a certeza de que a tecnoloxía cobra sentido cando amplía dereitos e oportunidades para todas as persoas.

Ao apoiar Be-MigrAI, ti tamén contribúes á construción dunha sociedade máis aberta, plural e preparada para os retos do presente. Porque a educación inclusiva —alimentada por ferramentas dixitais vangardistas, por ética e por cooperación— é a terra fértil na que xermola un futuro compartido. Así, o relato de Be-MigrAI segue escribíndose con cada alianza que se sela, cada aula que se transforma e cada horizonte laboral que se abre, lembrándonos que a verdadeira innovación florece cando ninguén queda atrás.

Publicado en

Como debe ser o contrato para o arraigamento sociolaboral?

O arraigamento sociolaboral converteuse, desde a entrada en vigor do Real decreto 1155/2024 (20 de maio de 2025), na vía máis áxil para que unha persoa migrante en situación administrativa irregular transforme a súa realidade e obteña unha autorización de residencia e traballo. Porén, o éxito da solicitude depende —case sempre— da calidade do contrato laboral condicionado que acompaña o expediente.

A continuación atoparás unha explicación paso a paso sobre como debe ser ese contrato, que esixe a nova Instrución SEM 1/2025 e os mellores consellos para empregadores que queiran contribuír á regularización da súa futura plantilla.

1. Arraigamento sociolaboral: a esencia nun minuto

Esta figura esixe:

  • Residencia continuada en España de, polo menos, dous anos.
  • Acreditar unha relación laboral futura mediante un ou varios contratos de traballo que cumpran requisitos estritos.
  • Non ter iniciado un trámite de protección internacional nin contar con antecedentes penais.

O contrato ten que ser asinado polas dúas partes, a persoa traballadora e a persoa empregadora, antes da concesión, na presentación da solicitude, e terá efectos só se a Oficina de Estranxeiría aproba a autorización (cláusula de “condición suspensiva”).

Premendo nesta ligazón podes atopar os modelos oficiais de contrato de traballo do SEPE.
https://www.sepe.es/HomeSepe/empresas/Contratos-de-trabajo/modelos-contrato.html

2. Requisitos do contrato, punto por punto

2.1 Duración mínima

O contrato —ou a suma de contratos— debe prolongarse máis de 90 días. A propia Secretaría de Estado de Migracións aclara que esta barreira temporal naceu para harmonizar cos prazos mínimos de calquera autorización de residencia temporal.

2.2 Xornada semanal esixida

  • Debe alcanzarse unha media de 20 horas semanais.
  • Grazas ao criterio de “cómputo global” introducido pola Instrución SEM 1/2025, esa cifra pode obterse como media de toda a duración contractual; é dicir, se nas semanas punta se traballan 30 horas e noutras 15, abonda con que a media supere as 20 horas.

2.3 Modalidades e flexibilidade

Admítense case todas as formas de contratación previstas na lexislación laboral: indefinida, temporal, fixa-descontinua, concatenación de contratos temporais e mesmo contratos de substitución, sempre que aseguren máis de 90 días de actividade efectiva.

Consello SenValos
Combina varios contratos a tempo parcial (por exemplo, dous de 10 horas semanais) ou planifica un contrato fixo-discontinuo que cubra a tempada alta e a baixa: a flexibilidade é unha ferramenta, non un obstáculo.

2.4 Salario mínimo

O salario pactado debe alcanzar, como mínimo, a proporción correspondente do Salario Mínimo Interprofesional (SMI) ou o salario de convenio aplicable. Lembra: o Salario Mínimo Interprofesional (SMI) en España para 2025 establécese en 1.184 euros brutos mensuais en 14 pagas, ou 1.381,33 euros brutos mensuais en 12 pagas. Isto equivale a un salario anual de 16.576 euros brutos.

2.5 Cláusula suspensiva obrigatoria

Inclúe unha liña clara:

“A eficacia deste contrato queda condicionada á concesión da autorización de residencia e traballo por arraigamento sociolaboral”.

Sen esta cláusula, Estranxeiría pode considerar inválido o documento.

3. Requisitos que debe acreditar a persoa empregadora

  1. Estar ao día das súas obrigas coa Axencia Tributaria e coa Tesouraría Xeral da Seguridade Social.
  2. Dispor de medios económicos, materiais ou persoais suficientes para soster o proxecto e afrontar as nóminas, conforme os apartados d) e e) do artigo 74 e ao artigo 76 do Regulamento.

Se a persoa empregadora é autónoma, abondará con demostrar ingresos netos regulares superiores ao SMI anual (ou á cifra estipulada no convenio), máis os custos salariais da persoa traballadora.

4. Actividade por conta propia: non válida neste caso

O arraigo sociolaboral é só para traballo por conta allea. Tentar xustificar a solicitude cun proxecto de autoemprego levará á denegación; para persoas emprendedoras existe o arraigo «por conta propia» ou outras figuras específicas.

5. Pasos de ouro para un contrato impecable

  1. Identificación completa de ambas as partes, CIF/NIF e domicilio social.
  2. Tipo de contrato e normativa laboral aplicable (indefinido, temporal…) cun cronograma claro.
  3. Duración global > 90 días e xornada media ≥ 20 h.
  4. Salario bruto e sistema de pagas.
  5. Lugar de prestación e horario.
  6. Cláusula de condición suspensiva.
  7. Sinatura electrónica ou manuscrita e data.

Antes de presentar a solicitude, achega certificados de estar ao día, a última declaración de impostos e, se procede, balances que acrediten solvencia.

6. Documentación adicional que hai que achegar coa solicitude

  • Certificados de empadroamento, facturas ou informes médicos que proben os dous anos de residencia.
  • Certificado de antecedentes penais do país ou países nos que residise a persoa estranxeira durante os 5 anos anteriores á súa chegada a España.
  • Copia completa do pasaporte en vigor.
  • Modelo de solicitude EX-10

A presentación da documentación debe realizarse presencialmente (con cita previa) na Oficina de Estranxeiría da túa provincia ou dixitalmente a través da Plataforma Mercurio. Máis información aquí.

7. Que ocorre tras a concesión?

  • A autorización inicial dura 12 meses e habilita para traballar desde o día seguinte á notificación.
  • A persoa empregadora dispón dun mes para tramitar a alta na Seguridade Social.
  • Aos once meses pode iniciarse a renovación, demostrando que se mantén a relación laboral ou que a persoa traballadora realizou unha procura activa de emprego.

8. Erros frecuentes (evítaos!)

  • Xornadas que non alcanzan a media global de 20 h.
  • Salario por debaixo do SMI/convenio.
  • Contratos asinados sen a cláusula suspensiva.
  • Confiar na actividade por conta propia para este tipo de arraigo.
  • Persoa empregadora con débedas – a Administración comprobaráno de oficio.

9. Conclusión

O contrato para o arraigo sociolaboral do RD 1155/2024 é máis flexible que o seu antecesor, pero tamén máis técnico. Coa guía das Instrucións SEM 1/2025 podemos resumir a receita do éxito en catro ideas:

  1. 90 días + 20 h/semana (de media) son a base numérica.
  2. Acéptanse todas as modalidades, mesmo a substitución, sempre que superen eses 90 días.
  3. A persoa empregadora debe demostrar solvencia real e estar ao día nos pagamentos.
  4. O contrato debe estar condicionado á concesión da autorización.

Necesitas axuda para redactar o teu precontrato ou verificar a solvencia documental? O equipo técnico de SenValos acompáñate de principio a fin para que a túa solicitude chegue a bo porto. Construamos xuntos camiños de regularización e dereitos.

Publicado en

Beneficios fiscais de doar a unha ONG en 2025: como a túa empresa pode deducir ata o 50 % das súas doazóns no Imposto sobre Sociedades

Un xesto solidario que tamén impulsa a túa conta de resultados

Cada vez máis organizacións se propoñen integrar a acción social na súa estratexia corporativa. Máis alá do innegable impacto positivo que supón financiar proxectos sociais ou de desenvolvemento —como os que impulsa a ONGD SenValos en materia de igualdade, sustentabilidade e interculturalidade—, existe un beneficio engadido que non convén ignorar: o aforro fiscal.

As melloras introducidas polo Real decreto lei 6/2023 elevaron os incentivos recollidos na Lei 49/2002: a partir do exercicio 2024 as empresas poden deducir o 40 % do importe doado e, se manteñen a colaboración durante tres exercicios consecutivos, a porcentaxe elévase ao 50 %. Nunca antes resultara tan atractivo vincular a responsabilidade social corporativa (RSC) coa optimización tributaria.

O marco legal nunha linguaxe clara

Para entender como funciona o beneficio convén deterse en dúas normas básicas —a Lei 49/2002 e a Lei do Imposto sobre Sociedades— e na reforma de 2023 que mellorou as súas porcentaxes. A lóxica é sinxela:

  1. Quen pode recibir: só as entidades declaradas “beneficiarias do mecenado”. Entre elas atópanse fundacións e asociacións de utilidade pública como SenValos.
  2. Canto se deduce:
    • 40 % do donativo se é a primeira vez que colaboras,
    • 50 % cando leves polo menos tres anos ininterrompidos doando unha cantidade igual ou superior á mesma entidade.
  3. Límite anual: a base de dedución (importe ou valor doado) non pode superar o 15 % da base impoñible do Imposto sobre Sociedades. Se a superas, o exceso trasládase ata dez anos.
  4. Extra por actividades prioritarias: a Lei de Orzamentos pode engadir cinco puntos porcentuais adicionais e ampliar o límite ao 20 % cando se doa a programas declarados de interese excepcional (investigación, patrimonio, cooperación humanitaria, etc.).

Estas regras aplícanse tanto ás doazóns en diñeiro como ás achegas en especie (equipos, licenzas, inmobles ou mesmo o usufruto temporal dun local).

Que debe achegar a túa empresa para xustificar a dedución?

A Axencia Tributaria é clara: sen certificado de doazón non hai beneficio fiscal. Esa certificación expídea a propia ONG e debe reflectir:

  • NIF e razón social de ambas as partes,
  • data e importe (ou descrición e valoración, se se trata de bens),
  • manifestación expresa de que a doazón é irrevogable e sen contraprestación,
  • declaración de que a entidade receptora está acollida á Lei 49/2002.

Conserva tamén o xustificante bancario ou o documento asinado de entrega para posibles comprobacións. Estas probas deben gardarse durante catro anos, prazo ordinario de prescrición tributaria.

Tipos de doazóns e valoración fiscal

Aínda que a achega monetaria segue sendo a fórmula máis estendida, moitas compañías optan por doar activos que xa non usan ou ceder instalacións durante períodos concretos. Nese caso, a lei determina o valor contable ou de mercado como base de dedución. Por exemplo, un ordenador cun valor neto en libros de 800 € xera o mesmo dereito a dedución que un ingreso da mesma contía.

Exemplo práctico con cifras de 2025

ConceptoImporte (€)Comentario
Base impoñible da empresa200 000Antes das doazóns
Doazón en diñeiro a SenValos10 0005 % da base impoñible (≤ 15 %)
Porcentaxe de dedución*40 %Primeiro ano de colaboración
Aforro fiscal na cota4 00040 % × 10 000
Custo neto real da doazón6 00010 000 – 4 000

*Se a empresa doase a mesma contía en 2023 e 2024, a porcentaxe subiría ao 50 % e o aforro fiscal pasaría a 5 000 €, reducindo o custo neto a 5 000 €.

Como aliñar a túa estratexia fiscal e a túa estratexia de impacto

O recomendable é planificar as doazóns coa túa asesoría para non deixar aforro sobre a mesa nin gastar máis tarde en regularizacións. Se prevés un ano con beneficios elevados, convén maximizar a dedución achegándote ao límite do 15 %. Nos anos de marxes máis estreitas, quizais che interese repartir a axuda en varios exercicios para non bloquear deducións futuras.

Así mesmo, manter a colaboración estable permíteche alcanzar a porcentaxe bonificada do 50 %, mentres xeras un vínculo auténtico cos proxectos que acompañas. O público percibe esa fidelidade como un compromiso real e non como unha acción puntual de marketing.

Unha oportunidade para transformar a realidade… e os balances

Doar a SenValos é contribuír a programas sociais e de desenvolvemento que melloran vidas e territorios. Pero tamén é tomar unha decisión financeira intelixente: cada euro achegado pode retornar ata cincuenta céntimos en forma de menor imposto.

Se xa te preguntas como dar o primeiro paso, o proceso é áxil: contacta co noso equipo, define a modalidade de axuda que mellor encaixe cos obxectivos da túa empresa e recibe o teu certificado fiscal en menos de 48 horas. No peche contable de 2025, esa elección traducirase en menor carga fiscal, maior reputación social e a certeza de estar impulsando un cambio real.

Porque cando o compromiso social e a eficiencia económica se unen, gañamos todas e todos: gaña a comunidade, gaña a túa empresa e gañan as persoas beneficiarias dos proxectos.

Listo para transformar o teu impacto en dedución? Súmate a SenValos e comproba como a solidariedade tamén se reflicte no teu balance de resultados.

Publicado en

Alumnado migrante en Galicia: claves para o curso 2025–26

Co comezo do curso 2025–26, Galicia incorpora ás súas aulas un continxente crecente de alumnado de orixe migrante. Hoxe, entre o 7 e o 8 % do total do alumnado non universitario é estranxeiro —arredor de 28.600 estudantes—, máis do dobre que a principios da década. Aínda así, a comunidade segue por baixo da media estatal e cunha inmigración escolar relativamente menor que a doutras autonomías.

En que etapas se concentra?

A incorporación repártese por todas as etapas, con maior presenza na Educación Primaria, na ESO e na FP Básica —a vía de reincorporación para mozas e mozos que precisan obter o título da ESO—. A representación baixa no Bacharelato e nos ciclos superiores de FP; en Infantil é menor pero medra ano a ano.

Evolución recente

Entre 2022–23 e 2023–24, a matrícula estranxeira en Galicia medrou un 20,2 %, o maior incremento autonómico. A tendencia continuou en 2024–25 e, en cinco anos, duplicouse o peso do alumnado migrante. Mesmo con este avance, a chegada non compensa totalmente a caída demográfica, un reto e unha oportunidade para o sistema.

Integración escolar: rendemento, abandono e repetición

  • Rendemento. É habitual un desfase inicial polo idioma e polas lagoas curriculares. As avaliacións comparables a PISA mostran fendas que tenden a reducirse en 2 ou 3 anos cando hai apoios intensivos. O clima inclusivo galego —con actitudes positivas cara á diversidade— facilita a converxencia dos resultados.
  • Abandono educativo temperán. Galicia presenta taxas xerais baixas, pero o risco é maior entre a mocidade de orixe estranxeira. A estratexia FPGal360 reforza a orientación e a continuidade formativa ata os 18 anos (con especial atención aos “novos galegos”) e atende a fenda de xénero (maior nos homes).
  • Repetición. A nivel estatal, a repetición duplica a dos nativos nos primeiros cursos tras a chegada. Galicia reduciuna a mínimos históricos (por exemplo, 0,7 % en Primaria), apoiándose en metodoloxías inclusivas e reforzos para evitar repetir.

Apoios en marcha

Galicia reactivou un marco estable de apoio co Programa Galego de Acollida e Apoio Educativo ao Alumnado Estranxeiro: asesoramento lingüístico, materiais específicos, Oficina de Acollida e proxectos de inclusión nos centros, tamén na FP.
https://www.edu.xunta.gal/fp/programa-galego-acollida-apoio-educativo-ao-alumnado-estranxeiro

A nivel estatal, PROA+ reforza os centros con alta vulnerabilidade. As ONG e as entidades comunitarias achegan reforzo escolar e mediación cultural.
https://www.educacionfpydeportes.gob.es/mc/sgctie/cooperacion-territorial/programas-cooperacion/proa.html

Necesidades educativas, sociais, culturais e emocionais

  • Idioma. É a barreira inicial prioritaria; mesmo o alumnado hispanofalante pode precisar adaptación ao galego. Recoméndase aprendizaxe acelerada e recursos ELE dentro do horario.
  • Benestar emocional. Os duelos migratorios, as posibles experiencias traumáticas e unha autoestima fráxil esixen unha acollida afectiva, protocolos contra o acoso e apoio psicolóxico; o sentido de pertenza é clave para progresar.
  • Participación familiar. As diferenzas culturais e lingüísticas dificultan a relación escola–familia; funcionan a tradución das comunicacións, a mediación e os obradoiros sobre o sistema educativo galego.
  • Concentración e recursos. Algúns centros soportan maior complexidade sen recursos proporcionais; cómpre axustar os cadros de Pedagoxía Terapéutica, Audición e Linguaxe e Orientación, e compensar a desigualdade.

Recomendacións prácticas para centros e comunidade educativa

  1. A lingua primeiro: inmersión en castelán e galego, materiais graduados, titorías entre iguais e reforzo temperán.
  2. Plan de Acollida integral: protocolos claros, mentorías entre iguais, coordinación coa Oficina de Acollida e proxectos de interculturalidade.
  3. Itinerarios e orientación (FP): achegar opcións de FP Básica e Grao Medio, bolsas, cursos ponte e admisións flexibles.
  4. As familias como aliadas: mediadores culturais, documentación bilingüe e “familias mentoras” para trámites e participación.
  5. Recursos e formación docente: ampliar o persoal especialista en diversidade, formación continua en ELE e interculturalidade, bancos de recursos e redes entre centros.
  6. Convivencia e antidiscriminación: proxectos de educación intercultural para todo o alumnado e mediación entre iguais.

Que pode achegar SenValos?

Desde SenValos —como ONGD de proximidade— o valor engadido pasa por:

  • Acompañamento familiar (intérpretes, mediación e obradoiros),
  • Reforzo escolar e mentoría fóra do horario,
  • Pontes coa FP e o emprego en colaboración con centros, concellos e empresas locais,
  • Sensibilización comunitaria contra os estereotipos e a xenofobia.
    Estas liñas xa mostran un impacto positivo cando se coordinan cos centros e cos programas públicos.

O aumento do alumnado migrante formula retos (idioma, nivelación, abandono) e oportunidades para unha escola máis xusta e diversa. Con políticas de acollida, orientación e recursos —e o apoio da sociedade civil— Galicia pode consolidar o seu referente en equidade e inclusión. Como sintetiza a Consellería, é “un gran desafío e unha gran oportunidade”.

<script src=”https://js.hsforms.net/forms/embed/49285094.js” defer
https://js.hsforms.net/forms/embed/49285094.js></script>
<div class=”hs-form-frame” data-region=”na1″ data-form-id=”b1972e05-46f0-4586-a407-f65304f50913″ data-portal-id=”49285094″></div>

Publicado en

RSC nas pemes en España: claves de impacto social e como SenValos te acompaña

A Responsabilidade Social Corporativa (RSC) xa non é patrimonio exclusivo das grandes empresas. En España, as pemes sosteñen a economía e o emprego, e a súa proximidade ao territorio permítelles xerar un impacto social directo: oportunidades laborais para colectivos vulnerables, apoio a iniciativas comunitarias, impulso da igualdade e da diversidade e construción de alianzas co terceiro sector. O reto hoxe non é decidir se facer RSC, senón como integrala na xestión diaria con foco nos resultados, recursos realistas e un relato coherente coa marca.

Desde SenValos, unha ONGD con base en Galicia especializada en inclusión social, interculturalidade e desenvolvemento comunitario, acompañamos pemes e negocios locais para dar o salto: pasar de accións dispersas a estratexias sociais medibles, aliñadas co negocio e comunicadas con rigor.

Que precisan hoxe as pemes para impulsar o seu impacto social?

  1. Emprego inclusivo e oportunidades reais
    Deseñar itinerarios e políticas que faciliten a contratación, as prácticas ou a empregabilidade de persoas en situación de vulnerabilidade (persoas migrantes e retornadas, mozas e mozos sen experiencia, maiores de 45 anos, persoas con discapacidade, mulleres en risco de exclusión, etc.). Claves: selección sen nesgos, adaptacións razoables, titoría interna, provedores de intermediación social fiables e obxectivos SMART (p. ex., 10 contratacións inclusivas en 12 meses).
  2. Compromiso coa comunidade local
    As pemes queren apoiar a súa contorna inmediata, pero precisan canles claros: voluntariado profesional, doazóns en especie, micro patrocinio, cesión de espazos, mentorías a entidades sociais ou centros educativos, campañas solidarias con clientela e provedoras, etc. O importante é priorizar causas materiais (saúde, coidados, mocidade, inserción sociolaboral, economía circular…) nas que a empresa teña lexitimidade e capacidades.
  3. Igualdade, diversidade e conciliación
    Avanzar cara a unha cultura interna que promova a igualdade de xénero e a diversidade (cultural, xeracional, funcional), con medidas de conciliación realistas (flexibilidade, horarios racionais, quendas inclusivas), protocolos fronte á discriminación e plans formativos en liderado inclusivo.
  4. Medición e comunicación do impacto
    Pasar da boa intención á evidencia: definir indicadores sociais sinxelos (persoas beneficiarias, insercións acadadas, horas de voluntariado, bolsas concedidas, compras responsables), recoller datos con regularidade e contar historias de cambio verificables. A comunicación debe ser honesta, evitando o social-washing.
  5. Gobernanza ética e cadea de subministración responsable
    Establecer un código ético breve e aplicable, cláusulas sociais para provedoras e priorizar compras á economía social e local cando sexa posible. Isto achega a RSC ao corazón do negocio e reduce riscos reputacionais.
  6. Formación e cultura
    Sensibilizar e capacitar o equipo: como atender unha clientela diversa, linguaxe inclusiva, voluntariado profesional, seguridade e benestar psicosocial. A RSC medra desde dentro.

Barreiras habituais que frean as pemes

  • Recursos e tempo limitados: as estruturas pequenas e as marxes axustadas dificultan dedicar persoas e un orzamento estables.
  • Falta de coñecemento e ferramentas: custa saber por onde comezar ou como priorizar.
  • Medición e reporting complexos: se non se mide, é difícil manter ou ampliar o que funciona.
  • Percepción de burocracia/sobrerregulación: medo a “non chegar” ou a xerar tarefas administrativas innecesarias.
  • Desaliñamento co negocio: iniciativas solidarias ben intencionadas pero desconectadas da estratexia, o que resta tracción interna e continuidade.

A solución: simplificar, priorizar, medir o esencial e aliñar impacto e negocio. Aquí é onde SenValos achega método e acompañamento práctico.

Consellos para implementar unha RSC viable e sustentable

  1. Define o teu propósito social e os temas materiais. Identifica 3–5 prioridades aliñadas co teu negocio (p. ex., emprego inclusivo, apoio aos coidados, mocidade, economía circular) e coas expectativas dos teus grupos de interese.
  2. Establece obxectivos SMART e un horizonte de 12 meses. Fixa metas específicas e medibles (p. ex., 5 insercións laborais, 100 horas de voluntariado profesional, 20 % de compras a provedoras locais/ES).
  3. Comeza por quick wins de alto impacto e baixo custo. Exemplos: acordos con entidades sociais para prácticas, doazóns en especie, mentoría profesional, horarios de conciliación.
  4. Nomea unha persoa referente interna. Aínda que sexa a tempo parcial, coordinará accións, indicadores e comunicación; define responsabilidades e tempos.
  5. Implanta un kit básico de gobernanza ética. Código ético breve, protocolo antidiscriminación e contra o acoso, canle de consultas e compromiso de cumprimento (protección de datos, prevención de riscos, anticorrupción proporcional ao tamaño).
  6. Integra a inclusión laboral de forma progresiva. Deseña postos accesibles, titoría interna e adaptacións razoables; colabora con entidades de intermediación e emprego protexido.
  7. Activa un voluntariado corporativo con sentido. Prioriza o voluntariado profesional vinculado ás competencias do equipo (marketing, dixitalización, asesoramento), con calendarios realistas.
  8. Compra con criterio social e local. Establece unha política de compras responsables e introduce cláusulas sociais; diversifica as provedoras e incorpora economía social e cooperativas.
  9. Mide poucos indicadores, pero ben. Persoas beneficiarias, insercións acadadas, horas de voluntariado, % de compras responsables, satisfacción das persoas participantes; revisa trimestralmente.
  10. Comunica con honestidade e evidencia. Relatos breves con datos e testemuños; evita o social-washing. Publica un one-pager anual e actualizacións trimestrais na web e nas redes.
  11. Reserva un orzamento lixeiro e visible. Aínda que sexa pequeno, asígnao por iniciativa e controla a súa execución; combina recursos económicos, en especie e tempo de voluntariado.
  12. Forma e sensibiliza o equipo. Sesións breves sobre igualdade e diversidade, atención intercultural, nesgos inconscientes e seguridade na intervención.
  13. Xestiona riscos e cumprimento. Identifica riscos sociais e reputacionais, define controis mínimos e criterios de autorización para campañas e alianzas.
  14. Aproveita alianzas e incentivos. Conéctate a redes locais e sectoriais, busca convocatorias e certificacións útiles (non burocráticas) e colabora con administracións e ONG.
  15. Mellora continua. Avalía cada trimestre, aprende dos erros e amplía o que funciona; documenta os procesos para replicalos.

Beneficios concretos para a túa peme

Unha RSC ben deseñada achega beneficios tanxibles e medibles para a túa peme. Favorece a atracción e fidelización do talento ao fortalecer o orgullo de pertenza e reducir a rotación; reforza a reputación e a confianza da clientela e da comunidade, o que incrementa a recomendación e a lealdade; achega diferenciación competitiva e abre portas en licitacións, grandes contas e cadeas de subministración que valoran o desempeño social; impulsa a innovación e a eficiencia mediante procesos máis inclusivos e colaborativos que elevan a calidade do servizo e os resultados; e reduce riscos legais e reputacionais ao incorporar o cumprimento social básico e unha xestión proactiva dos incidentes.

Vindeiros pasos: empecemos hoxe

Se xestionas unha peme en Galicia ou en calquera territorio do Estado e queres ordenar a túa RSC social, propoñémosche comezar por un Diagnóstico Express e, a partir de aí, construír un Plan Social de 12 meses con accións de alto impacto e baixo custo. Adaptámonos ao teu tamaño, sector e ritmo de implementación.

  • Contacta con SenValos para unha primeira conversa e orientarémoste sen compromiso.
  • Trae as túas dúbidas: por onde comezo?, que indicadores uso?, como enlazo a RSC coas vendas, o talento ou a calidade?
  • Sairás con prioridades claras, un calendario e un método para poñer en marcha o teu impacto social e comunicalo con garantías.

En SenValos cremos nunha RSC práctica, medible e próxima: a que transforma a túa empresa e a túa comunidade ao mesmo tempo. Facemos o camiño xuntas?

Publicado en

COIDAMUXÍA: voluntariado interxeracional contra a soidade das persoas maiores no rural de Muxía

Hoxe, 31 de outubro de 2025, pechamos oficialmente COIDAMUXÍA, unha iniciativa de voluntariado interxeracional impulsada polo Concello de Muxía para reducir a soidade non desexada das persoas maiores e fortalecer a cohesión comunitaria. O programa, cofinanciado pola Xunta de Galicia, enmárcase no Plan de recuperación, transformación e resiliencia financiado pola Unión Europea (NextGenerationEU) e desenvolveuse do 1 de agosto ao 31 de outubro de 2025, articulando unha resposta próxima e baseada na evidencia a un reto social crecente no rural galego.
https://concellomuxia.com/
https://talentointerxeracional.gal/es/programa-2/

O desafío: soidade non desexada no rural

A soidade non desexada afecta a unha parte importante da poboación maior en España, con especial incidencia nos municipios rurais onde a distancia, a perda de redes familiares e a menor dispoñibilidade de recursos dificultan o acceso a apoios regulares. O deseño de COIDAMUXÍA parte precisamente dese diagnóstico local e nacional, que subliña a persistencia de situacións de soidade prolongada e a necesidade de apoios domiciliarios e comunitarios específicos en contornas como Muxía.

Que fixemos en COIDAMUXÍA

O proxecto combinou acompañamento domiciliario e encontros interxeracionais cunha metodoloxía participativa. Entre as accións postas en marcha destacan:

  • Captación e selección de voluntariado, en coordinación con entidades sociais locais.
  • Formación especializada para o voluntariado (deseño de iniciativas solidarias, acompañamento emocional). Esta formación concibiuse cun enfoque práctico e mediante casos reais.
  • Emparellamento interxeracional (parellas de voluntariado sénior–mozo e unha persoa maior beneficiaria) para un acompañamento semanal, flexible e personalizado: conversa, paseos terapéuticos e conexión con outras persoas maiores.
  • Encontros interxeracionais e dinámicas de design thinking para que o propio voluntariado idease iniciativas piloto axustadas ás necesidades reais detectadas nos domicilios.

Esta estrutura permitiu ofrecer un acompañamento humano, regular e medible, cun seguimento continuo e unha avaliación final baseada en indicadores de impacto nas persoas maiores, no voluntariado e na comunidade.

Quen participou

COIDAMUXÍA concibiuse para acompañar persoas maiores autónomas con necesidade de apoio puntual e para formar voluntariado sénior e mozo en coidados e dinamización comunitaria. O marco de deseño contemplaba 20 persoas maiores e 8 voluntarias/os.

Na práctica, un dato clave de participación que queremos destacar é que 5 das 8 persoas voluntarias procedían do estranxeiro. Esta diversidade enriqueceu os vínculos creados e reforza unha convicción: a participación de persoas migrantes como voluntarias é un activo estratéxico para o benestar comunitario, a inclusión e a empregabilidade no ecosistema dos coidados.

Logros acadados e valor achegado

Aínda que COIDAMUXÍA foi un proxecto piloto, o seu impacto tradúcese en avances concretos e bases sólidas para a continuidade e a réplica:

  1. Rede de apoio interxeracional estable: o vínculo semanal e a escoita activa melloraron o benestar emocional e a participación social das persoas maiores acompañadas.
  2. Voluntariado formado e empoderado: as persoas voluntarias reforzaron competencias en coidados, comunicación, primeiros auxilios e emprendemento social a pequena escala, elevando a súa motivación para seguir activas no territorio.
  3. Innovación social desde abaixo: o uso do design thinking permitiu probar iniciativas piloto e axustar o que funcionaba, impulsando unha aprendizaxe práctica e replicable.
  4. Tecido comunitario e colaboración: traballamos cos servizos sociais, algo imprescindible para chegar ás parroquias máis dispersas e soster a intervención no tempo.
  5. Modelo replicable e escalable: COIDAMUXÍA documentou boas prácticas e sentou as bases para unha guía metodolóxica que facilite a súa réplica noutros municipios rurais con retos similares.

Ademais, o proxecto executouse no marco da convocatoria BS508E (voluntariado interxeracional no medio rural), financiada pola Unión Europea – NextGenerationEU (PRTR), aliñando a intervención local coas prioridades europeas de cohesión social e innovación nos coidados.

Por que importan os programas de voluntariado ante a soidade

Os programas de voluntariado non substitúen os servizos profesionais, pero si multiplican o seu alcance: chegan onde é difícil chegar, constrúen confianza porta a porta e activan recursos latentes na comunidade. Nos contextos rurais, este enfoque de proximidade máis continuidade marca a diferenza: reforza a autonomía, prevén situacións de vulnerabilidade e tece redes entre xeracións e orixes diversas.

En particular, a participación de persoas migrantes achega miradas, idiomas e traxectorias que enriquecen o acompañamento e aceleran a súa inclusión no municipio (relacións, referencias laborais, competencias transversais). Cando, como en COIDAMUXÍA, a maioría do equipo voluntario procede do estranxeiro, a mensaxe é clara: o coidado é unha linguaxe común e unha vía real de integración bidireccional (quen axuda tamén se sente parte, aprende e proxecta futuro). Esta aposta pola empregabilidade vinculada aos coidados forma parte do ADN do proxecto e aliñase coas estratexias de promoción do voluntariado en Galicia.

Medición e mellora continua

Desde o inicio incorporamos un sistema de seguimento e avaliación con enquisas, entrevistas e rexistro de visitas, para medir a redución percibida da soidade, a satisfacción das persoas maiores e do voluntariado e o grao de participación comunitaria. Esta avaliación non só garante transparencia e calidade; tamén permite identificar que iniciativas funcionan mellor, consolidalas e trasladalas a novos contextos.

Mirando cara adiante

COIDAMUXÍA remata hoxe, pero a súa aprendizaxe continúa. Demostramos que, con formación, acompañamento regular, innovación social e alianzas, o voluntariado interxeracional reduce a soidade non desexada e fortalece a comunidade no rural. O noso seguinte paso é consolidar e ampliar: compartir a metodoloxía, manter viva a rede de voluntariado e sumar colaboracións para que máis persoas maiores se sintan acompañadas no seu día a día.

Publicado en

Sistemas agroalimentarios sustentables e inclusión social: unha visión de futuro desde Ecogranxa San Isidro

Falar de sustentabilidade en 2026 xa non é falar dunha opción ética ou dunha tendencia pasaxeira. É falar de viabilidade económica, de cohesión social e de estabilidade a longo prazo. Así o deixa claro o informe Tendencias en sustentabilidade empresarial 2026, elaborado polo Pacto Mundial da ONU España, que sitúa a transformación dos sistemas agroalimentarios como unha das panca estratéxicas do novo modelo produtivo.
https://www.pactomundial.org/biblioteca/tendencias-en-sostenibilidad-empresarial-2026/

Este enfoque conecta directamente co traballo que a ONGD SenValos está desenvolvendo a través do proxecto Ecogranxa San Isidro, unha iniciativa de agricultura ecolóxica orientada á inclusión sociolaboral de persoas migrantes, en colaboración coa Asociación Benéfica Renacer. Lonxe de ser unha experiencia illada, este proxecto aliñase plenamente coas grandes transformacións que o sector agroalimentario deberá afrontar nos próximos anos.
https://renacercoruna.org/

Unha crise múltiple que esixe respostas estruturais

O informe do Pacto Mundial parte dunha realidade incontestable: a coexistencia da crise climática, a inseguridade alimentaria e as tensións xeopolíticas está poñendo baixo presión os sistemas produtivos tradicionais. O sector agroalimentario, pola súa dependencia directa dos recursos naturais e de cadeas de subministración complexas, atópase no centro desta tormenta perfecta.

Neste contexto, os sistemas agroalimentarios sustentables deixan de ser unha aspiración para converterse nun factor clave de resiliencia económica e social. Producir alimentos de forma local, con menor dependencia de insumos externos e reducindo a pegada ambiental, xa non é só unha boa práctica: é unha estratexia de adaptación fronte a unha contorna cada vez máis volátil.

Ecogranxa San Isidro nace precisamente desta lectura da realidade. A súa aposta pola agricultura ecolóxica e rexenerativa non só busca protexer a contorna natural, senón tamén construír un modelo produtivo máis estable, capaz de xerar emprego digno e arraigamento territorial.

Transformar a produción: do campo á mesa

Unha das claves que subliña o informe é a necesidade dunha transformación profunda dos modelos de produción, da trazabilidade e da xestión das cadeas de subministración. Para 2026, integrar criterios ESG en toda a cadea de valor será unha esixencia crecente, tanto pola presión normativa como pola demanda do mercado.

Desde esta perspectiva, Ecogranxa San Isidro actúa como un laboratorio práctico desa transformación. A produción ecolóxica permite:

  • Reducir o uso de insumos químicos e as emisións asociadas.
  • Mellorar a saúde do solo e a biodiversidade.
  • Facilitar unha trazabilidade clara e transparente do produto.
  • Reforzar a confianza de quen consume alimentos producidos de forma responsable.

Pero hai un elemento diferencial que o informe tamén comeza a recoñecer con maior claridade: a dimensión social da sustentabilidade agroalimentaria. Non abonda con producir de forma máis verde; é imprescindible facelo xerando oportunidades reais para as persoas.

Inclusión sociolaboral como alicerce da sustentabilidade

A sustentabilidade, entendida nun sentido amplo, non pode desvincularse da inclusión. O sector agroalimentario ofrece un enorme potencial como espazo de inserción sociolaboral, especialmente para persoas migrantes que atopan barreiras de acceso ao emprego noutros ámbitos.

Ecogranxa San Isidro incorpora esta visión de forma estrutural. A través de itinerarios de formación, acompañamento e emprego en agricultura ecolóxica, o proxecto:

  • Facilita o acceso a competencias profesionais demandadas.
  • Promove a autonomía económica de persoas en situación de vulnerabilidade.
  • Favorece procesos de integración social desde o traballo e o territorio.
  • Contribúe a fixar poboación e revitalizar o medio rural.

Este enfoque responde directamente a un dos grandes retos sinalados polo Pacto Mundial: construír sistemas económicos que non deixen a ninguén atrás. A inclusión sociolaboral non é un efecto colateral do proxecto, senón un dos seus obxectivos centrais.

Resiliencia e competitividade: dúas caras da mesma moeda

O informe insiste en que os sistemas agroalimentarios sustentables serán determinantes para manter a competitividade empresarial. Recuperar cultivos locais, diversificar producións e dixitalizar procesos non só reduce riscos, senón que abre novas oportunidades de mercado.

No caso de Ecogranxa San Isidro, a diversificación produtiva e a orientación a circuítos curtos de comercialización reforzan a resiliencia do proxecto. Ao mesmo tempo, a incorporación progresiva de ferramentas de xestión e trazabilidade permite responder a estándares cada vez máis esixentes, anticipándose a futuras regulacións.

Aquí hai unha mensaxe clara para o conxunto do sector: a sustentabilidade non é un custo, senón un investimento estratéxico. E cando ese investimento se combina con impacto social, o retorno multiplícase en termos de estabilidade e lexitimidade.

Regulación, xeopolítica e anticipación

O Pacto Mundial advirte dun contorno normativo máis esixente e duns mercados internacionais cada vez máis inestables. A crise climática e a xeopolítica están redefinindo as regras do xogo. Adaptarse tarde xa non é unha opción.

Proxectos como Ecogranxa San Isidro demostran que é posible anticiparse. Integrar prácticas agrícolas sustentables, apostar pola transparencia e fortalecer a dimensión social do modelo produtivo permite converter unha contorna incerta nunha vantaxe competitiva e social.

Mirar cara a 2026 cunha visión transformadora

A gran conclusión do informe é contundente: a sustentabilidade do sistema agroalimentario xa é un alicerce para a estabilidade económica, social e climática. Non se trata só de cumprir a normativa, senón de construír modelos capaces de perdurar.

Desde SenValos, o traballo en Ecogranxa San Isidro reflicte esta visión de futuro. A agricultura ecolóxica, a inclusión sociolaboral e a resiliencia territorial articúlanse nun mesmo proxecto que demostra que outra forma de producir —e de incluír— non só é posible, senón necesaria.

Dicir as cousas como son implica asumir que o cambio xa está en marcha. A cuestión non é se o sector agroalimentario debe transformarse, senón como e con quen. Apostar por modelos sustentables e inclusivos é, hoxe, unha decisión estratéxica. E tamén unha oportunidade para construír un futuro máis xusto, máis resiliente e máis compartido.

Pensando en 2026, anticiparse xa non é opcional. Para facilitar este camiño, desde SenValos preparamos un Ebook sobre as Tendencias en sustentabilidade para 2026, cunha visión clara e práctica aliñada cos marcos do Pacto Mundial da ONU España. Nel atoparás claves sinxelas, exemplos aplicables e ligazóns a recursos útiles para integrar a sustentabilidade ambiental e social na xestión diaria. Descárgao e pasa da teoría á acción, fortalecendo o impacto, a resiliencia e o valor a longo prazo da túa organización.
https://tccme.share.hsforms.com/2mjfeXH3dTzev52U-cwsYNw

Publicado en

Participación pública aberta para a Regularización de 2026: como enviar achegas ao cambio do Regulamento de estranxeiría (RD 1155/2024)

O Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións abriu un proceso de audiencia e información pública sobre un Proxecto de real decreto que modifica o Regulamento de estranxeiría (Real decreto 1155/2024). Traducido a unha linguaxe clara: hai un borrador de norma xa redactado e, durante uns días, a cidadanía e as entidades poden enviar comentarios para melloralo.

A data de publicación do trámite é o 28 de xaneiro de 2026. Ao tramitarse por vía de urxencia, o prazo é curto: do 28 de xaneiro ao 6 de febreiro de 2026.

Que significa “audiencia e información pública” e por que importa?

Cando o Goberno prepara unha norma, hai un momento no que publica un borrador e abre un período para recoller opinións. Este é ese trámite.

Serve para:

  • Escoitar as persoas afectadas (quen ten dereitos ou intereses lexítimos en xogo).
  • Recoller achegas de organizacións e asociacións que acompañan as persoas migrantes ou traballan na integración.
  • Incorporar propostas de calquera persoa ou entidade con experiencia ou coñecementos útiles.

Que norma se quere modificar?

O proxecto pretende axustar o Regulamento da Lei orgánica 4/2000, que regula aspectos clave da vida administrativa de moitas persoas estranxeiras en España: autorizacións, trámites, requisitos e procedementos.

Segundo a memoria xustificativa, o obxectivo é concretar e reforzar as vías de acceso a autorizacións por circunstancias excepcionais para persoas que xa están en España, e achegar maior seguridade xurídica para que o exercicio dos dereitos non dependa de interpretacións diferentes.

Unha parte importante do borrador desenvolve dúas disposicións “transitorias” (medidas temporais con datas límite):

  1. A disposición transitoria quinta, pensada para persoas que solicitaron protección internacional antes do 31 de decembro de 2025.
  2. A nova disposición transitoria sexta, que crea unha autorización excepcional “única” para persoas que estaban en España antes do 31 de decembro de 2025 e cumpran determinados requisitos.

O esencial do borrador

A continuación resumimos o máis relevante, poñendo o foco no práctico: que abre, a quen podería afectar e que puntos adoitan xerar dúbidas.

1) Disposición transitoria quinta: unha vía de residencia para determinadas persoas solicitantes de asilo

O borrador prevé que quen presentase unha solicitude de protección internacional antes do 31 de decembro de 2025 poida pedir unha autorización de residencia por circunstancias excepcionais (arraigamento) se cumpre os requisitos xerais (estar en España, non ter prohibida a entrada, aboar as taxas e cumprir as condicións relativas aos antecedentes nos termos previstos).

Un punto clave é a data límite: poderíase solicitar ata o 30 de xuño de 2026.

Que pasa mentres se tramita?

O texto formula que, unha vez admitida a trámite a solicitude, a persoa podería contar cunha autorización provisional de residencia e, se está en idade laboral, tamén cunha autorización provisional para traballar (por conta allea ou propia) en todo o territorio e en calquera sector. Se a solicitude se denega, esa autorización provisional decae.

Tamén se regulan os efectos sobre posibles procedementos de retorno en determinados supostos, con regras específicas durante a tramitación.

2) Menores e familia na disposición transitoria quinta: solicitudes “en paralelo” e regras máis flexibles

O borrador inclúe unha previsión con impacto directo na estabilidade de moitas familias: se a persoa solicitante ten fillas ou fillos en España (menores ou maiores con discapacidade ou dependencia), prevese que poidan presentar simultaneamente a súa solicitude de autorización de residencia conforme aos artigos 159 e 160, con flexibilización de requisitos.

A idea de fondo é evitar situacións que, na práctica, xeran moita inseguridade: que nenas, nenos e adolescentes dependan administrativamente de situacións cambiantes das súas persoas referentes.

A memoria de impacto subliña ademais un aspecto especialmente relevante: estas autorizacións para fillas e fillos terían unha vixencia de cinco anos e serían independentes da da persoa proxenitora, o que favorece a estabilidade administrativa da infancia e da adolescencia.

3) Nova disposición transitoria sexta: autorización excepcional “única” para persoas presentes en España antes do 31/12/2025

O borrador crea unha autorización de residencia por circunstancias excepcionais única para persoas estranxeiras que se atopasen en España antes do 31 de decembro de 2025, se cumpren os requisitos xerais.

Entre os elementos que aparecen no texto, menciónase a necesidade de acreditar unha permanencia continuada durante un período mínimo (o borrador refírese a polo menos cinco meses no momento da solicitude), ademais doutras condicións habituais (taxas, criterios de antecedentes e non representar unha ameaza para a orde pública, nos termos previstos).

Ademais, esixe cumprir polo menos un destes bloques:

  • Ter traballado durante o período de permanencia ou presentar un contrato.
  • Permanecer en España xunto coa unidade familiar (segundo a definición do propio texto).
  • Estar en situación de vulnerabilidade, acreditada por servizos competentes ou por entidades do Terceiro Sector inscritas no rexistro correspondente (con presuncións vinculadas á irregularidade).

De novo aparece unha data límite: o borrador prevé solicitala ata o 30 de xuño de 2026.

Duración e traballo: a autorización sería por un ano e habilitaría para residir e traballar (se se cumpre a idade mínima de acceso ao traballo). O texto tamén contempla unha autorización provisional mentres se resolve a solicitude.

4) Unidade familiar e protección de menores tamén na disposición transitoria sexta

A norma busca facilitar que, cando unha persoa está en España coa súa unidade familiar, ese contexto se poida ter en conta. A memoria e o borrador describen supostos como:

  • Fillas e fillos escolarizados ou cursando estudos.
  • Fillas ou fillos maiores con discapacidade ou dependencia.
  • Ascendentes de primeiro grao.

E volve aparecer a posibilidade de solicitudes simultáneas e a énfase en autorizacións con maior estabilidade para nenas, nenos e adolescentes.

Como participar agora mesmo

Podes participar premendo no botón seguinte:

PARTICIPA
  • Tamén podes enviar as túas achegas a través do seguinte correo de envío: rloex24@inclusion.gob.es
    mailto:rloex24@inclusion.gob.es
  • Prazo: do 28 de xaneiro ao 6 de febreiro de 2026

Este trámite é breve, pero pode ter efectos importantes. Se es unha persoa potencialmente afectada, se acompañas procesos migratorios ou se traballas en integración, emprego, educación, saúde, asesoramento ou mediación comunitaria, a túa experiencia é valiosa.

Unha regulación máis clara e garantista non é só unha cuestión técnica: é unha aposta de futuro pola cohesión social, a convivencia e o exercicio real dos dereitos.