Categoría: Itinerarios de inserción

O Concello de Negreira e SenValos acaban de asinar un novo convenio para continuar co Programa de Mediación Intercultural en Negreira durante o período 2025–2027. Non é un punto de partida, senón unha continuidade: este convenio vén renovándose desde o ano 2020, consolidando un compromiso estable coa convivencia e coa igualdade de oportunidades para toda a cidadanía.

Negreira é un municipio cunha diversidade crecente. Esa diversidade é unha realidade do presente e tamén unha oportunidade de futuro: máis talento, máis relacións, máis vida comunitaria. Para que iso funcione ben, fan falta pontes. E aí é onde a mediación intercultural marca a diferenza.

Que é a mediación intercultural

A mediación intercultural é unha ferramenta práctica para que as persoas se entendan mellor e para que os servizos funcionen mellor.

En termos moi claros, serve para:

• Evitar malentendidos cando hai diferenzas de idioma, costumes ou formas de comunicarse.
• Facilitar o acceso a dereitos e recursos (saúde, educación, servizos sociais, emprego, vivenda…).
• Previr conflitos e axudar a resolvelos cando xa existen.
• Crear vínculos entre persoas de distintas orixes para fortalecer a convivencia.

Non se trata só de traducir palabras. Trátase de acompañar, explicar, interpretar contextos e construír confianza.

A quen vai dirixido este servizo e en que pode axudar

O programa está pensado principalmente para persoas migrantes e as súas familias, pero o seu impacto beneficia a toda a comunidade: tamén apoia profesionais e servizos municipais, centros educativos, entidades locais e o tecido veciñal.

Algúns exemplos concretos do que pode facilitar:

• Entender como pedir unha cita médica, que documentación se precisa ou como funciona a tarxeta sanitaria.
• Apoio en procesos de escolarización, comunicación co centro educativo ou resolución de conflitos.
• Acompañamento en trámites administrativos que ás veces son complexos, especialmente cando existe fenda dixital.
• Orientación en cuestións laborais (dereitos, nóminas, condicións) e prevención de situacións de abuso.
• Mediación en situacións de convivencia (por exemplo, problemas no edificio, ruídos, normas comunitarias) antes de que vaian a máis.

O obxectivo é que ninguén quede fóra por non saber “como funciona” ou por non ter unha rede de apoio.

Un programa que non só atende: tamén constrúe comunidade

Este novo período 2025–2027 reforza unha idea clave: a mediación funciona mellor cando combina atención individual con accións que melloran a convivencia no día a día.

Por iso, o programa inclúe tres liñas de traballo, expresadas nunha linguaxe divulgativa:

1) Acompañamento individual

Atención e apoio personalizado para resolver necesidades concretas e facilitar o acceso a recursos e servizos.

2) Actividades grupais para gañar autonomía

Espazos de aprendizaxe e participación onde se traballan habilidades útiles (comunicación, dereitos e deberes, convivencia, relación coa contorna institucional), promovendo que as persoas poidan avanzar con máis seguridade e independencia.

3) Acción comunitaria e sensibilización

Propostas que buscan mellorar o clima social, desmontar prexuízos e crear espazos de encontro. Cando a comunidade se coñece, diminúe o medo ao diferente e medra a confianza.

Atención específica ás mulleres e á mocidade

A realidade migratoria non impacta do mesmo xeito en todas as persoas. Por iso, o programa incorpora unha mirada transversal que presta especial atención a:

• Mulleres migrantes, tendo en conta barreiras adicionais (cargas de coidados, dependencia económica, illamento, dificultades de conciliación). O acompañamento e as actividades buscan facilitar o acceso a recursos, a participación e as redes de apoio.
• Nenas, nenos e mocidade, especialmente cando existen desafíos de adaptación escolar, identitarios ou de convivencia. Previr o absentismo e mellorar a comunicación coa escola é unha prioridade cando fai falta.

O enfoque é claro: unha inclusión real require respostas adaptadas ás necesidades de cada persoa e de cada momento.

Un compromiso sostido desde 2020

Nun momento no que moitos programas sociais dependen de ciclos curtos, a renovación do convenio desde 2020 é unha mensaxe potente: Negreira aposta pola continuidade. A mediación intercultural non é unha intervención puntual, senón unha política de proximidade que precisa tempo para crear confianza, mellorar a coordinación e xerar resultados que se notan na vida diaria.

Este período 2025–2027 permite seguir consolidando:

• mellor acceso aos servizos,
• mellor comunicación entre persoas e institucións,
• máis prevención e menos conflitos,
• e unha convivencia máis tranquila e cohesionada.

Financiamento: un proxecto con apoio público e cofinanciamento europeo

A execución do programa enmárcase nunha subvención concedida ao Concello de Negreira para desenvolver actuacións de inclusión social.

A actuación está cofinanciada polo Fondo Social Europeo Plus (FSE+), no marco do Programa FSE+ Galicia 2021–2027, e conta coa participación da Xunta de Galicia no impulso de políticas públicas orientadas á inclusión e á convivencia.

Este apoio institucional e europeo permite que o concello dispoña de recursos para ofrecer unha resposta máis próxima, máis preventiva e máis efectiva nun contexto social diverso.

Como acceder ou pedir información

Se ti, a túa familia ou alguén próximo precisa orientación, o acceso ao programa realízase a través do Concello de Negreira, especialmente mediante os seus servizos sociais comunitarios. SenValos colabora achegando experiencia técnica e acompañamento no desenvolvemento das accións.

Se tes dúbidas, o mellor primeiro paso é solicitar información no concello para coñecer o punto de atención e o procedemento.

Mulleres migrantes en Galicia: unha realidade que esixe respostas integrais

A migración forma parte da realidade social, económica e demográfica de Galicia. Cada ano, moitas mulleres chegan á nosa comunidade buscando seguridade, estabilidade, emprego, oportunidades para as súas fillas e fillos ou a posibilidade de reconstruír un proxecto de vida. Porén, ese camiño non sempre comeza en condicións de igualdade.

Para moitas mulleres migrantes, a chegada a Galicia non supón unicamente adaptarse a un territorio novo. Supón tamén enfrontarse a trámites administrativos complexos, barreiras lingüísticas, dificultades para acceder a un emprego digno, problemas de vivenda, falta de redes familiares, sobrecarga de coidados e, nalgúns casos, situacións de violencia, illamento ou dependencia económica.

Falar de mulleres migrantes en situación de vulnerabilidade social non significa falar de mulleres sen capacidades. Ao contrario: moitas delas chegan con experiencia laboral, formación, competencias, responsabilidade familiar e unha enorme capacidade de resiliencia. A vulnerabilidade aparece cando esas capacidades non atopan condicións reais para desenvolverse. Cando unha persoa non pode regularizar a súa situación, homologar os seus estudos, acceder a unha entrevista de traballo, comprender un trámite dixital ou conciliar o coidado das súas fillas e fillos cunha formación, a desigualdade deixa de ser unha idea abstracta e convértese nunha barreira cotiá.

A vulnerabilidade non é unha soa: acumúlase

Un dos principais erros ao analizar a situación das mulleres migrantes é pensar que existe unha única causa de exclusión. Na práctica, a vulnerabilidade adoita ser acumulativa.

Unha muller pode ter dificultades administrativas e, ao mesmo tempo, estar coidando soa das súas fillas e fillos. Pode ter experiencia profesional no seu país de orixe, pero non contar cunha titulación homologada en España. Pode coñecer os seus dereitos, pero non ter medios dixitais para realizar unha solicitude. Pode necesitar atención psicolóxica, pero non saber como acceder ao sistema. Pode ter vontade de traballar, pero atoparse con empregos informais, horarios incompatibles ou condicións abusivas.

Esta acumulación de obstáculos afecta directamente á autonomía persoal, á saúde emocional, á estabilidade económica e á participación social. Tamén condiciona a vida das familias, especialmente cando hai menores ao seu cargo.

Por iso, as respostas parciais son insuficientes. Non abonda con ofrecer unha información puntual. Non abonda con entregar unha listaxe de recursos. Non abonda con derivar sen acompañar. As mulleres migrantes en situación de especial vulnerabilidade necesitan respostas próximas, coordinadas, comprensibles e adaptadas á súa situación real.

Emprego, coidados e precariedade: unha relación desigual

O emprego é unha das principais vías de inclusión, pero tamén un dos ámbitos onde máis se reproducen as desigualdades. Moitas mulleres migrantes atopan as súas primeiras oportunidades laborais en sectores feminizados e precarizados, como os coidados, o emprego doméstico, a limpeza, a hostalaría ou os servizos persoais.

Estes sectores son esenciais para o sostemento da vida cotiá e para o funcionamento de moitas familias e empresas. Porén, non sempre ofrecen estabilidade, recoñecemento, salarios adecuados ou condicións laborais seguras. A falta de documentación, o descoñecemento dos dereitos laborais, a necesidade urxente de ingresos ou a ausencia de redes de apoio poden aumentar o risco de explotación ou informalidade.

A inclusión sociolaboral das mulleres migrantes non pode limitarse a «atopar calquera emprego». Debe orientarse cara a empregos dignos, con dereitos, con cotización e con posibilidades de continuidade. Tamén debe ter en conta a formación, a mellora das competencias, a confianza persoal e a capacidade de moverse nun mercado laboral cada vez máis dixitalizado.

A fenda dixital tamén exclúe

A dixitalización da administración e do mercado laboral creou novas oportunidades, pero tamén novas barreiras. Hoxe moitas xestións esenciais realízanse por internet: pedir unha cita, presentar documentación, consultar un expediente, buscar emprego, enviar un currículo, inscribirse nunha formación ou comunicarse cunha administración pública.

Para unha muller que non domina o idioma, que non ten ordenador, que comparte o teléfono móbil coa súa familia ou que nunca utilizou unha sede electrónica, estes trámites poden converterse nun muro. A fenda dixital non é só falta de coñecementos técnicos. Tamén é falta de acceso, de acompañamento, de confianza e de seguridade.

Reducir esta fenda é clave para que as mulleres migrantes poidan exercer os seus dereitos con maior autonomía. A inclusión dixital, cando se traballa de forma práctica e adaptada, mellora o acceso ao emprego, á formación, á información e aos recursos públicos.

Saúde emocional, soidade e dó migratorio

Migrar implica comezar de novo. E comezar de novo pode ser unha oportunidade, pero tamén un proceso de perda, incerteza e desgaste emocional.

Moitas mulleres migrantes viven situacións de dó migratorio: separación da familia, perda de referentes, cambios culturais, presión económica, medo ao futuro ou sensación de non pertencer. A isto súmase, en moitos casos, a responsabilidade de soster emocional e economicamente outras persoas.

A saúde mental e o benestar emocional non poden quedar fóra das políticas de inclusión. A ansiedade, o estrés, a tristeza, a soidade ou o trauma afectan á capacidade de buscar emprego, aprender, relacionarse, tomar decisións ou soster un proceso administrativo longo.

Acompañar as mulleres migrantes tamén significa crear espazos seguros, escoitar sen xulgar, recoñecer as súas traxectorias e reforzar a súa autoestima, autonomía e capacidade de decisión.

Violencia, dependencia e necesidade de protección

As mulleres migrantes tamén poden enfrontarse a formas específicas de violencia ou control. A dependencia económica, a falta de redes, o descoñecemento do sistema de protección, o medo a denunciar ou a situación administrativa poden dificultar a saída dunha relación violenta ou abusiva.

A importancia das redes comunitarias

A importancia das redes comunitarias

Ningún proceso de inclusión se sostén só con trámites. As redes importan. Ter a quen preguntar, con quen falar, onde acudir ou quen acompañe nun momento difícil pode marcar a diferenza entre avanzar ou quedar bloqueada.

As entidades sociais, os servizos sociais comunitarios, os centros de información á muller, os centros educativos, os recursos sanitarios, as asociacións veciñais e o tecido comunitario teñen un papel fundamental. Cando estes recursos traballan de forma coordinada, as mulleres non teñen que repetir unha e outra vez a súa historia nin percorrer soas un labirinto institucional.

A inclusión real constrúese desde a proximidade. Desde o coñecemento do territorio. Desde a confianza. Desde a capacidade de adaptar as respostas a cada situación.

VALÍA: o compromiso de SenValos coa autonomía das mulleres migrantes

Neste contexto, a ONGD SenValos desenvolverá en Galicia o proxecto VALÍA, aprobado pola Xunta de Galicia, co obxectivo de contribuír á inclusión social, á autonomía persoal e á mellora das oportunidades de mulleres migrantes, emigrantes retornadas e refuxiadas en situación de vulnerabilidade.

VALÍA nace dunha convicción clara: as mulleres migrantes non necesitan respostas asistencialistas, senón oportunidades reais, acompañamento profesional e recoñecemento das súas capacidades. O proxecto oriéntase a reducir as barreiras sociais, administrativas, laborais, dixitais e psicosociais que dificultan a súa participación plena na sociedade galega.

Desde SenValos entendemos que apoiar as mulleres migrantes tamén significa fortalecer Galicia. Porque unha sociedade máis xusta, máis cohesionada e máis inclusiva é aquela que permite que todas as persoas desenvolvan o seu proxecto de vida con dignidade, dereitos e autonomía.

Financiamento do proxecto

O proxecto VALÍA está desenvolvido pola ONGD SenValos en Galicia e conta con financiamento público no marco das subvencións dirixidas a entidades de iniciativa social sen ánimo de lucro para programas destinados a mulleres en situación de especial vulnerabilidade.

Actuación subvencionada pola Consellería de Política Social e Igualdade da Xunta de Galicia e cofinanciada pola Unión Europea no marco do Programa FSE+ Galicia 2021-2027, dentro do obxectivo de promover unha Europa máis social e inclusiva, a inclusión activa, a igualdade de oportunidades, a non discriminación e a mellora da empregabilidade dos grupos en situación de maior vulnerabilidade.

A regularización extraordinaria de persoas migrantes desenvolvida en España entre o 16 de abril e o 30 de xuño de 2026 supuxo un dos procesos administrativos e sociais máis importantes dos últimos anos. Durante este período, a ONGD SenValos acompañou a 496 persoas para que puidesen preparar, revisar e tramitar as súas solicitudes de regularización.

Na data de publicación deste balance, SenValos contabilizou 247 admisións a trámite, unha cifra equivalente ao 49,8 % das persoas atendidas.

Este resultado demostra a importancia do acompañamento realizado polas entidades sociais, pero tamén marca o comezo dunha nova fase. A admisión a trámite aínda non é a resolución definitiva do expediente. A partir de agora será necesario responder a requirimentos, achegar documentación, revisar notificacións e acompañar cada persoa ata a resolución e, cando corresponda, a obtención da súa Tarxeta de Identidade de Estranxeiro.

En que consistiu a regularización extraordinaria de 2026?

O Real decreto 316/2026 creou dúas vías extraordinarias dirixidas principalmente a:

• persoas que se atopaban en España en situación administrativa irregular;
• persoas solicitantes ou exsolicitantes de protección internacional;
• familias con fillos e fillas menores;
• persoas con vínculos laborais;
• persoas en situacións acreditadas de vulnerabilidade.

Un dos requisitos fundamentais era atoparse en España antes do 1 de xaneiro de 2026 e acreditar, con carácter xeral, unha permanencia continuada mínima de cinco meses no momento de presentar a solicitude. O prazo de presentación rematou o 30 de xuño de 2026.

A comunicación do inicio da tramitación habilita provisionalmente as persoas solicitantes para residir e traballar, por conta allea ou propia, mentres se resolve o procedemento. Esta habilitación constitúe un dos principais efectos positivos da regularización, porque permite incorporarse legalmente ao mercado laboral sen ter que agardar pola resolución definitiva.

O balance de SenValos: 496 persoas acompañadas

A intervención de SenValos non se limitou a presentar formularios. Cada expediente esixiu analizar as circunstancias persoais e familiares, comprobar a vía axeitada e reunir documentación que, en moitos casos, procedía de distintos países.

Entre as actuacións desenvolvidas atópanse:

• información e orientación xurídica;
• comprobación dos requisitos de acceso;
• revisión de pasaportes e documentos de identidade;
• recollida de probas de permanencia en España;
• tramitación de antecedentes penais;
• acreditación de unidades familiares;
• preparación de solicitudes para menores;
• elaboración e revisión de formularios;
• presentación electrónica ou presencial;
• seguimento de notificacións;
• resposta a requirimentos;
• coordinación con administracións, empresas e servizos sociais.

As 247 admisións a trámite contabilizadas ata hoxe representan un resultado relevante, pero deben interpretarse correctamente.

Unha admisión a trámite significa que a Administración iniciou formalmente o estudo da solicitude. Aínda non equivale a unha concesión definitiva. Do mesmo xeito, as restantes persoas atendidas non deben considerarse automaticamente denegadas: parte dos expedientes pode seguir pendente de revisión, notificación, emenda ou incorporación ao sistema de seguimento.

Cal é o perfil das persoas atendidas?

A partir do perfil observado na base de seguimento e da súa extrapolación ao total de 496 persoas, a intervención de SenValos tería chegado aproximadamente a:

• 261 mulleres;
• 235 homes;
• 88 nenos, nenas e adolescentes;
• 383 persoas de entre 18 e 64 anos;
• 431 persoas procedentes de América Latina e o Caribe.

A maioría das persoas atendidas atópase en idade laboral. Tamén existe unha presenza significativa de familias con menores, para as que a regularización supón unha maior estabilidade administrativa, educativa e residencial.

Unha intervención conectada cun proceso de alcance estatal

A actuación de SenValos desenvolveuse dentro dun proceso extraordinario de gran magnitude.

Segundo os datos publicados polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións o 2 de xullo de 2026, rexistráronse en España 1.174.978 solicitudes, das cales 609.737 xa foran tramitadas ao rematar o prazo. O 79,6 % correspondía ao arraigo extraordinario e o 20,4 % á vía vinculada coa protección internacional.

O Ministerio tamén indicou que:

• seis de cada dez solicitantes tiñan menos de 34 anos;
• o 83,2 % das solicitudes presentouse por vía telemática;
• case 200.000 solicitudes foron atendidas presencialmente;
• o 30 de xuño rexistráranse 159.097 afiliacións á Seguridade Social relacionadas co proceso.

Estes datos mostran que a regularización non foi unicamente un procedemento de estranxeiría. Tamén funcionou como unha política de incorporación social, laboral e económica.

Que beneficios achega a regularización á sociedade?

1. Reduce a economía somerxida

Cando unha persoa pode residir e traballar legalmente, aumenta a súa capacidade para asinar contratos, darse de alta na Seguridade Social e exercer os seus dereitos laborais.

Isto beneficia a persoa traballadora, pero tamén as empresas e o conxunto da economía. Un mercado laboral máis transparente reduce a competencia desleal, favorece o cumprimento dos convenios colectivos e aumenta as cotizacións sociais e os ingresos tributarios.

O propio Real decreto 316/2026 sinala que a incorporación ao sistema administrativo e económico fortalece a Seguridade Social, mellora a recadación e axuda a previr a explotación laboral.

2. Protexe fronte á explotación laboral

A irregularidade administrativa aumenta o risco de aceptar traballos sen contrato, salarios inferiores aos establecidos, xornadas abusivas ou condicións inseguras.

A autorización para traballar permite reclamar dereitos con maior seguridade, cambiar de emprego e acceder aos mecanismos ordinarios de protección laboral.

Regularizar non significa unicamente entregar unha documentación. Significa reducir a dependencia, o medo e a posibilidade de abuso.

3. Facilita a contratación que necesitan moitas empresas

Numerosos sectores económicos teñen dificultades para atopar persoal. A regularización permite que persoas que xa viven en España, teñen experiencia e forman parte das nosas comunidades poidan incorporarse legalmente a eses postos.

Esta medida pode beneficiar especialmente sectores como:

• coidados e atención domiciliaria;
• hostalaría;
• construción;
• limpeza;
• agricultura e pesca;
• loxística;
• comercio;
• industria;
• servizos persoais.

A migración ten, ademais, unha relevancia demográfica crecente nun país marcado polo envellecemento e o crecemento vexetativo negativo. A norma recoñece expresamente que a incorporación de poboación en idade laboral contribúe a cubrir necesidades produtivas e a soster o sistema de benestar.

4. Achega estabilidade ás familias

Unha autorización de residencia mellora a seguridade das familias e facilita a súa relación cotiá coas administracións, os centros educativos, as empresas e as entidades financeiras.

No caso das persoas menores, o proceso extraordinario incorporou medidas específicas e permitiu tramitar determinadas autorizacións de forma simultánea coas dos seus proxenitores. A regulación reforzou expresamente a protección da infancia e o interese superior da persoa menor.

5. Favorece a cohesión social

A irregularidade administrativa xera exclusión, invisibilidade e desconfianza. A regularización permite que as persoas participen de forma máis estable na vida comunitaria e asuman dereitos e obrigas en condicións de maior igualdade.

As persoas regularizadas xa vivían nos nosos municipios, consumían nos comercios, levaban os seus fillos e fillas ao colexio, utilizaban o transporte público e formaban parte de asociacións e redes veciñais.

Recoñecer administrativamente esa realidade contribúe a construír comunidades máis cohesionadas e seguras.

Os retos que comezan despois de presentar a solicitude

A finalización do prazo de presentación non significa que o traballo rematase. Para SenValos, comeza agora unha fase complexa de seguimento.

Seguimento das admisións a trámite

As 247 persoas con admisión a trámite necesitan coñecer con claridade:

• que dereitos provisionais teñen;
• como acreditar a autorización para traballar;
• como consultar o seu expediente;
• como recibir as notificacións;
• que facer ante un requirimento;
• que documentación deben conservar;
• cando deben solicitar a TIE despois dunha resolución favorable.

Resposta a requirimentos

Moitos expedientes poden recibir requirimentos relacionados con:

• pasaportes completos;
• antecedentes penais;
• apostilas ou legalizacións;
• probas de permanencia;
• empadroamento;
• documentación familiar;
• informes de vulnerabilidade;
• contratos ou acreditación da vontade de traballar;
• documentación de persoas menores.

Responder dentro do prazo será determinante para evitar arquivamentos ou denegacións.

Acceso a un emprego digno

A autorización para traballar non garante automaticamente que a persoa atope un emprego estable.

Será necesario reforzar:

• a orientación laboral;
• a intermediación con empresas;
• a formación profesional;
• o recoñecemento de competencias;
• a homologación de estudos;
• a prevención da explotación;
• o acompañamento durante as primeiras contratacións.

Vivenda, educación e participación comunitaria

A integración non se completa cunha tarxeta de residencia. Tamén require:

• acceso a unha vivenda axeitada;
• escolarización estable;
• aprendizaxe do castelán e do galego;
• atención sanitaria;
• acceso aos servizos sociais;
• conciliación familiar;
• participación na comunidade.

Que ocorre coas persoas que chegaron a España durante 2026?

Un dos principais retos pendentes é a situación das persoas que chegaron a España despois do 1 de xaneiro de 2026.

Estas persoas non puideron acollerse á regularización extraordinaria porque non cumprían o requisito temporal establecido pola norma. Non quedaron fóra por falta de vontade de integración, senón porque a súa chegada se produciu despois da data de corte.

Para moitas delas, o acceso a unha autorización dependerá das vías ordinarias previstas na normativa de estranxeiría.

Con carácter xeral, a maioría das modalidades de arraigo esixen acreditar unha permanencia continuada mínima de dous anos en España, salvo excepcións como o arraigo familiar.

Isto pode provocar que as persoas recén chegadas pasen un período prolongado con dificultades para:

• traballar legalmente;
• alugar unha vivenda;
• abrir determinadas relacións bancarias;
• acceder a formación;
• acreditar ingresos;
• exercer os seus dereitos laborais;
• construír un itinerario estable de integración.

Como acompañar as persoas que non puideron acollerse

O reto das entidades sociais e das administracións será evitar que estas persoas queden abandonadas durante os próximos anos.

Entre as medidas necesarias atópanse:

Información xurídica desde o primeiro momento

Cada persoa debe coñecer que vías poden corresponderlle segundo a súa situación:

• distintas modalidades de arraigo;
• residencia como familiar dunha persoa española;
• autorizacións de estudos ou formación;
• procedementos para menores;
• razóns humanitarias;
• protección internacional cando exista unha necesidade real de protección;
• contratación en orixe nos supostos previstos legalmente.

Conservación das probas de permanencia

As persoas recén chegadas deben conservar documentación fiable que permita acreditar a súa estancia en España:

• empadroamento;
• informes médicos;
• matrículas e certificados formativos;
• documentación escolar;
• contratos de alugueiro;
• facturas;
• xustificantes de envíos e trámites administrativos;
• certificados emitidos por entidades.

Esta documentación pode resultar fundamental en futuros procedementos.

Empadroamento e acceso a dereitos básicos

O empadroamento é esencial para acreditar a residencia efectiva e facilitar o acceso aos servizos municipais, sanitarios, educativos e sociais.

As administracións locais deben evitar barreiras indebidas e garantir que as persoas poidan empadroarse conforme á normativa, mesmo cando non dispoñan dunha vivenda en propiedade ou dun contrato de alugueiro ordinario.

Itinerarios de formación e inserción

O tempo anterior a unha posible regularización non debería converterse nun período de inactividade.

É necesario facilitar:

• aprendizaxe de idiomas;
• formación profesional;
• acreditación de competencias;
• orientación laboral;
• participación comunitaria;
• apoio emocional;
• coñecemento de dereitos e deberes.

A regularización é un punto de partida

O balance inicial de SenValos é positivo: 496 persoas acompañadas e 247 admisións a trámite contabilizadas.

Detrás de cada cifra hai persoas e familias que tiveron que reunir documentos, superar barreiras dixitais, solicitar certificados nos seus países, acreditar a súa permanencia e explicar circunstancias persoais complexas.

A regularización extraordinaria abriu unha oportunidade para transformar situacións de invisibilidade en proxectos de vida estables. Tamén demostrou que as entidades sociais desempeñan un papel esencial para achegar os procedementos administrativos a quen atopa maiores dificultades.

Pero o reto non remata aquí.

Agora debemos conseguir que as solicitudes admitidas cheguen a unha resolución favorable, que as persoas poidan acceder a empregos dignos e que as familias atopen estabilidade. Ao mesmo tempo, é imprescindible acompañar as persoas que chegaron durante 2026 e non puideron acceder ao proceso extraordinario.

Unha política de integración eficaz non pode limitarse a unha medida puntual. Necesita vías accesibles, información clara, administracións coordinadas e recursos estables para evitar que novas persoas queden atrapadas durante anos na irregularidade.

SenValos continuará acompañando

SenValos continuará traballando para:

• facer seguimento dos expedientes presentados;
• responder aos requirimentos de Estranxeiría;
• informar sobre admisións e resolucións;
• acompañar na obtención da TIE;
• facilitar a inserción laboral;
• apoiar as familias con menores;
• orientar as persoas que non puideron acollerse á regularización;
• promover unha sociedade de acollida baseada nos dereitos, a convivencia e a igualdade de oportunidades.

A integración beneficia as persoas migrantes, pero tamén fortalece os nosos barrios, empresas, servizos públicos e comunidades.

Regularizar é recoñecer unha realidade que xa existe e convertela nunha oportunidade para toda a sociedade.

Preguntas frecuentes sobre a regularización extraordinaria

Unha admisión a trámite significa que a residencia está concedida?

Non. A admisión significa que a Administración iniciou a tramitación formal do expediente. A concesión producirase mediante unha resolución posterior.

Pódese traballar coa admisión a trámite?

Nos procedementos extraordinarios regulados polas disposicións adicionais vixésima e vixésimo primeira, a comunicación do inicio da tramitación incorpora unha habilitación provisional para residir e traballar mentres se resolve a solicitude.

As persoas que chegaron en 2026 podían solicitar esta regularización?

Non, porque un dos requisitos era atoparse en España antes do 1 de xaneiro de 2026.

Que poden facer as persoas que chegaron durante 2026?

Deben estudar as vías ordinarias de residencia aplicables ao seu caso. Para a maioría das modalidades de arraigo esíxese unha permanencia continuada de dous anos, aínda que existen procedementos con regras diferentes e excepcións.

SenValos seguirá atendendo despois do peche do prazo?

Si. O seguimento de expedientes, a resposta aos requirimentos, a integración sociolaboral e a orientación das persoas que non puideron acceder ao proceso son agora prioridades fundamentais.