Nestes días algo cambia en Galicia. O ritmo afrouxa e as prazas énchense doutra maneira. E nas cociñas da nosa comunidade —de todos os barrios e de todas as orixes— acéndense os fogóns e ábrense cadernos de receitas que gardan historias doutra terra.
Galicia é hoxe unha sociedade diversa. Entre as nacionalidades estranxeiras con maior presenza figuran Portugal, Venezuela, Colombia, Brasil, Marrocos e Romanía. Son veciñas e veciños, persoas que achegan a súa historia e a súa cultura a este territorio. E esta semana, dun xeito ou doutro, case todas esas culturas viven algún tipo de pausa especial. Unha pausa que ten o mesmo corazón en todas partes: reunirse, cociñar xuntas e compartir a mesa.
Unha viaxe por seis cociñas
Non fai falta buscar grandes discursos para atopar a interculturalidade. Ás veces abonda con asomarse ao que cada familia pon na mesa nestes días. Percorremos seis orixes presentes na nosa comunidade e atopamos algo chamativo: en todas elas, esta época do ano activa o mesmo ritual humano de parar, cociñar con calma e compartir.
🇵🇹 Portugal
A rúa como escenario compartido
En Portugal, estas datas enchen as rúas de alfombras de flores, luces e encontros veciñais. O espazo público convértese nun lugar de comunidade. A mesa, pola súa banda, reserva un sitio especial para o bacallau e para o folar da Páscoa, un pan doce con ovos que marca a chegada da primavera.
🍽 Bacallau · Folar da Páscoa
🇻🇪 Venezuela
A cociña como acto de memoria
Para moitas familias venezolanas que viven en Galicia, estes días son unha oportunidade para cociñar as receitas que saben a casa. O peixe frito con tostones e o doce de lechosa —papaia verde en xarope— aparecen nas mesas como unha ponte afectiva co país de orixe.
🍽 Peixe frito · Doce de lechosa
🇨🇴 Colombia
A diversidade dentro da diversidade
Colombia é un exemplo fascinante de como a gastronomía cambia segundo a rexión. O mote de queixo na costa Caribe, as estacas antioqueñas no interior e os cuaresmeros no Valle. Unha mesma cultura, múltiples expresións. Unha lección que tamén serve para entender a Galicia de hoxe.
🍽 Mote de queixo · Cuaresmeros
🇧🇷 Brasil
A alegría como ingrediente
Brasil converte estes días nunha celebración do sinxelo: o peixe en familia e o intercambio de chocolates entre amizades. O amigo secreto de chocolate —unha versión doce do clásico amigo invisible— mostra que celebrar tamén pode ser iso: xerar alegría compartida sen grandes protocolos.
🍽 Peixe · Ovos de chocolate
🇲🇦 Marrocos
O encontro ao caer a tarde
O calendario das familias marroquís en Galicia é diferente, pero o xesto é o mesmo: ao rematar a xornada, a familia reúnese arredor da harira, unha sopa abundante de legumes, carne e especias. Unha receita que é, antes que nada, un acto de hospitalidade e comunidade.
🍽 Harira · Chebakia
🇷🇴 Romanía
A cor como símbolo de identidade
A comunidade romanesa celebra a súa Pascua a mediados de abril. Os seus ovos pintados a man con motivos tradicionais son unha das expresións culturais máis recoñecibles de Europa do Leste. Xunto a eles, o cozonac —pan doce recheo de noces— enche as mesas de encontros familiares en Vigo ou A Coruña.
🍽 Cozonac · Pasca
«Seis orixes, unha mesma receita invisible: parar xuntas, cociñar con tempo, sentar sen présa.»
O que nos une
Ao revisar todas estas tradicións, aparece algo que ningún receitario menciona explicitamente pero que está en todas elas: a pausa como acto colectivo. Sexa en Braga, Caracas, Popayán, São Paulo, Fez ou Cluj, estes días teñen en común o valor do encontro.
Todas estas persoas viven hoxe en Galicia. E cada unha trae consigo non só unha historia persoal, senón tamén unha maneira de entender a comunidade, o tempo compartido e a hospitalidade. Iso non empobrece Galicia. Enriquécea.
En SenValos traballamos cada día para que a diversidade sexa unha oportunidade e non un obstáculo. Para que quen chega atope un lugar ao que pertencer. E para que quen leva tempo aquí descubra todo o que pode aprender das persoas que nos acompañan.
Unha pequena idea para estes días
Se tes ao teu redor persoas de orixe diferente á túa —compañeiras de traballo, veciñas, familias ás que acompañades desde a vosa entidade— estes días poden ser unha escusa perfecta para preguntar: que cociñades vós nestas datas? As respostas poden sorprenderte. E desa sorpresa, ás veces, nacen as mellores amizades.
A interculturalidade non se constrúe con grandes declaracións. Constrúese na cociña, na praza e na sobremesa longa. Constrúese cando recoñecemos que detrás dunha receita hai unha identidade, e que esa identidade ten valor e ten aquí o seu lugar.
